เรียนท่านอาจารย์หมอวิจารณ์
- ผมเคยคิดว่า ถ้าเรามีโอกาสพบเจอคนที่เก่งๆ และเราอยากเรียนรู้อะไรจากเขา ว่าเขาเก่งได้อย่างไร เราก็ต้องสัมภาษณ์เขาเพื่อให้เขาเล่าต่อ..แต่คนเก่งๆ มักไม่มีเวลาให้กับเราขนาดนั้น
- ผมอ่านบันทึกนี้ของท่านอาจารย์หมอ แล้วผมนึกถึงตัวเอง..
- ถึงผมจะไม่เก่งแบบท่านอาจารย์หมอ แต่สิ่งที่ท่านอาจารย์หมอปฏิบัติ ผมก็ได้ปฏิบัติอยู่ และผมได้เีรียนรู้จากบันทึกนี้ค่อนข้างมาก เมื่ออ่านทุกตัวอักษรอย่างพินิจพิเคราะห์ และคิดตามขั้นตอนปฏิบัติ แบบ step by step..
- สิ่งที่ผมมีอยู่ (ในบางครั้ง) คือ การช่างสังเกต และคิดละเอียด
- พอสอนมาได้ ๒๐ ปี ผมคิดว่าผมควรต้องไปสอน "วิชาชีวิต" ในวิชาการศึกษาทั่วไป..ในหมวดสังคมศาสตร์ (แทนที่จะเป็นวิทยาศาสตร์) คือ วิชา "การจัดการดำเนินชีวิต" และผมต้องพยายามถอดบทเรียนจากตัวอย่างวิธีคิดในชีวิตจริงของผม มาเป็นตัวอย่างสำหรับนิสิต..
- สิ่งที่ท้าทายคือ จะออกแบบกระบวนการเรียน-การสอนอย่างไร ให้นิสิต 1,500 คน มีสมาธิอยู่กับการเรียนไม่วอกแวก
- จริงๆ แล้ว ต้องเริ่มทำให้นิสิตมีสมาธิก่อนที่จะลงมือสอน..แต่ถ้าเมื่อไรเราบอกให้นิสิตนั่งสมาธิ เขาคงคิดต่อต้านอยู่ในใจ
- ถ้าทำให้ผ่อนคลายก่อน ด้วยการทำท่าทางประกอบเพลง (ทั้งชั้นเรียน) เช่น เพลง "ดั่งดอกไม้บาน" พบว่า ให้ผลดีในระดับหนึ่ง
- ที่มน.เทอมที่ผ่านมา เราแบ่งนิสิต 1,500 คน เป็น 6 กลุ่ม ให้แสดงละคร 6 เรื่อง ตอนแรกคาดว่า การเตรียมการไม่ดี ละครออกมาคงไม่ดีเท่าไร แต่ผิดคาด โดยภาพรวมแล้วนิสิตตั้งใจทำละครกันมาก ผลออกมาเป็นที่พอใจของผู้สอนทุกคน และผมคิดว่านิสิตส่วนใหญ่พอใจในผลงานของพวกเขามาก
- เ่ขาได้เรียนรู้ "วิชาชีวิต" ผ่านการปฏิบัติจริงจากกิจกรรมแสดงละครของพวกเขานั่นเอง