มาอ่านบันทึกนี้แล้วคิดถึงบทนี้...

บุแผ่นธรณีดั้นกุมพระกาย    กำโฮบ

เกาะก่าย เกยโลบเลี้ยวสเมรุค้าน  โค่นคลอน

คะเคลื่อน คุ้งแก่นเหง้ากากาบ    กอยกระจัด

เสลา  เนาพูผาเกลื่อนธรัง     ทะลายย้อง

อานนท์ เนาแนบพื้นเฟือนฟาด    ฟองสมุทร

           นาโคคะคลาดโฮง       ฮามย้อง

           จักรวาฬเหลื้อมคีรี        ไหวหวั่น

นาคะ    เฟื่อนฟั่งฟ้าวฟูมเฟื้อย    แค่เฟือย

ครุธะ     อ้าปีกขึ้นขำเมฆ           เฮืองฤทธิ์

จันโท   มัวเมามุดมืดแสง           สูรย์อ้ำ

ยามท่อง   เทียวล่วงฟ้าพิมานเอื้อม    อาดสมีฯ

และอีกบทหนึ่ง....ว่า..

 บุแผ่นพื้นเทียวท่อง   ทำฤทธิ์

ทยานเวหาฮ่วมเฮียง    พระจันทร์แจ้ง

ดำดินดั้นเมโฆ     ขำเมฆ

ผันล่วงฟ้าอิงเอื้อม   แท่นอินทร์ฯ

แปดแผ่นพื้นพรหมวาส    วงกฏ

ในพงไพรเดือดกระหาย   หิวฮ้อน

อาเกียรติ์ล้อมคณานัน    เนื่องนี่

สัตว็สามานย์  มอดเมี้ยนพระไมติ์ขั้น ขาดแคลน....

ขอให้มีสุขภาพร่างกายแข็งแรง..