น่าจะเป็นแก่นแท้ของความเป็นมนุษย์ได้เลยนะคะ

ทนฺโต เสฎฺโฐ มนุสฺเสสุ
มนุษย์เป็นผู้ประเสริฐเพราะการฝึกตน

การช่วยเหลือตัวเองของเด็กเป็นไปตามสัญชาตญาณและดูเหมือนมีพัฒนาการเป็นขั้นตอนช้าหรือเร็ว หรือผิดปกติ เป็นอีกเรื่องหนึ่ง แต่ที่สำคัญเมื่อถึงวัยที่พัฒนาการทางร่ายกายเต็มที่และถึงจุดเสื่อมถอยลง สิ่งที่จะต้องฝึกฝนตนต่อไปคือพัฒนาจิตวิญญาณ ฝึกตนให้พ้นจากความเคยชินที่ยึดถือตน นั่นคือผู้ประเสริฐตามพุทธพจน์ที่คุณโยธินินยกมาให้เราได้ไตร่ตรองกันดู

ขอบคุณมากค่ะ สำหรับบันทึกที่ให้แง่คิดและมีคุณค่า