สวัสดีค่ะ แวะมาอ่านชอบมาก แต่ทะเบียนประวัติต้องสามารถตรวจสอบได้ด้วย เพราะบางครั้งเดินไปตามห้างสรรพสินค้ามีประชากรเพื่อนบ้านเต็มไปหมดทำอย่างไรจึงจะรู้ได้เพราะเขากับเราดูแล้วไม่แตกต่างกัน จึงมองไปที่การบริโภคอาหาร เครื่องใช้ต่างๆในครัวเรือน การใช้ยานพาหนะ เพราะจุดนี้มีความเป็นอิสระมากใครมีเงินก็ซื้อได้ ดังนั้นคนในท้องที่ควรต้องใช้เป็นบัตรทั้งเครดิต หรือเดบิต การ์ดของห้างหรือสถาบันการเงิน ซึ่งต้องมีหมายเลขบัตรประชาชนของแต่ละคนอยู่แล้ว ห้าง ร้านค้าต่างๆในท้องที่จะต้องสนใจว่าลูกค้าของตนเองมาจากไหน? อยู่ที่ไหน? รวมทั้งคนจากต่างถิ่นต่างเมืองที่มีบัตรเครดิตหรือเดรบิตของสถาบันการเงินต่างๆด้วย ที่เหลือจะเป็นคนต่างถิ่นหรือต่างเมืองที่ไม่มีบัตรที่จะต้องใช้เงินสดซื้อ ในการซื้อหรือใช้บริการควรต้องแสดงบัตรประจำตัวหรือพาสพอร์ตด้วยว่ามาจากที่ใด? ส่วนยานพาหนะน่าจะมีจุดขายตั๋วเพื่อการควบคุมเช่นกัน ซึ่งน่าจะเป็นตั๋วที่ขึ้นได้ทุกสายเป็นรายวัน รายเดือน ก็สุดแล้วแต่ประเภท พนักงานเก็บเงินบนรถฯควรจะทำหน้าที่ตรวจตั๋วและบริการจัดที่นั่งที่ยืน การขึ้นลงรถโดยสารมากกว่า ที่สำคัญแหล่งที่มาของเงิน คือการเข้มงวดเรื่องแลกเปลี่ยนเงินตราของประเทศ หน่วยงานต่างๆในแต่ละท้องที่ก็รับผิดชอบดูแลท้องที่ของตัวเอง มีเจ้าหน้าที่ออกเยี่ยมประชาชน รู้จักประชาชนในท้องที่ 2-4 ปี ในตำแหน่งน่าจะพอสำหรับการทำความรู้จัก ต้องขอโทษด้วยถ้าไม่ตรงกับความคิด เป็นเพียงแนวคิดและสิ่งที่อยากจะให้มี รายละเอียดอาจจะเขียนในบันทึกของตนเองต่อไปค่ะ