สวัสดีครับครูบา สุทธินันท์

นี้เป็นครั้งแรกที่เปิด blog ของครูบา สุทธินันท์ เจอ หลังจากมีที่มีคนแนะนำให้มาweb นี้ ได้มีโอกาสเข้ามา2-3ครั้งแต่ก็ยังงงกลับการใช้อยู่ และก็พิมพ์ชื่อค้นหาผิดเป้นสุธินันท์เลยหาไม่เจอสักที

ผมเป็นนักเรียนคณะวิทย์ปีนี้ปี 4แล้ว เมื่อเทอมที่แล้วโชคดีได้เรียนclass การจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมที่คณะเปิดสอน ซึ่งเป็นการเรียนที่เน้นพัฒนากระบวนความคิด มีการคุยกันแบบสุนทรียสนทนา<dialogue> ได้ฝึกเจริญสติ จนทำให้ผมได้รู้สึกว่าผมชอบเกษตรมากกว่า อยากทำเกษตร อาจารย์เลยแนะนำครูบาสุทธินันท์

ดีใจที่เจอเลยรีบพิมพ์กระทู้นี้เลยแม้ยังไม่ได้กระทู้อื่น ๆอีกก่อน เพราะอ่านแล้วก็ได้มองถึงตัวเองว่าชอบดองงานไม่สะสาง อ่านแล้วก็โดนเต็ม ถ้าให้ประเมินตนเองว่าทำไมไม่สะสางงาน รอจนถึงวันที่จะต้องส่งงานถึงทำคงปัดไม่ได้ที่จะโทษความเกียจคล้านในตัวเองที่มีอย่างล้นเหลือ แล้วคงต้องมองที่อาจจะไม่ใช่สิ่งที่เราชอบ เป้นงานที่เราไม่สนใจ ผมคิดว่าถ้าเราค้นใจตัวเองว่าชอบอะไร พลังในการทำงานนั้นคงจะมีมากและผลักนั้นให้งานนั้นสำเร็จอย่างมีคุณภาพและที่สำคัญเราทำก็สุขใจที่ได้เห็นผลงานตัวเอง

คำพูดในกระทู้ทำให้ผมคิดถึงคำพูดที่อาจารย์ใน class การจัดการทรัพยากร มักบอกให้พวกผมพาตัวเองไปในที่ไม่คุ้นเคย พาตัวเองทำ ในสิ่งที่ไม่เคยทำ เพราะสุดท้ายแล้วมันก้จะพัฒนาตัวเราเอง

เขียนครั้งแรกอาจจะยาวไปนิด ทั้งยังไม่ได้รู้กฎระเบียบ หรือศึกษาการใช้ให้รอบคอบก่อน  (เพราะใจร้อน) อาจจะผิดพลาดยังไงก็ขอโทษนะครับ และหวังว่าจะได้รับการชี้แนะและมีเมตตา ขอบคุณครับสำหรับข้อคิดดี ๆ  ^-^