หน้าที่หนึ่งของกัลยาณมิตรคือ "เป็นกระจกที่ดี"

กระจกที่ดีสะท้อนส่ิงที่เกิดขึ้น โดยไม่มี bias (หรือ surface กระจกที่ไม่เรียบ ขรุขระ ตะปุ่มตะป่ำ) โดยชัดเจน (surface ที่ขัดถูจนสะอาด ไม่มีลวดลายกระจก หรือฝุ่นเขรอะ) ไม่มี agenda มีแต่ความจริง ความเที่ยง

เมื่อคนๆนั้น จะเป็นผู้บริหารหรือไม่ก็ตาม "ถึงวาระ" และได้เห็นกระจกที่ดีสะท้อนตนเอง ทั้งหน้าตา การกระทำ และชีวิต เขาก็จะเปลี่ยนจากภายในได้ในที่สุด

เราเป็นกระจกที่ดีหรือไม่? และเราได้มีโอกาสมองกระจกรอบๆตัวเรามากน้อยแค่ไหน?