กราบขอบพระคุณอาจารย์ค่ะ

อ่านบันทึกนี้แล้วหนูมีกำลังใจขึ้นอีก เดิมพยายามให้กำลังใจตัวเองเรื่อย ๆ อยู่แล้ว เพราะการมาเรียนเรื่องเฉพาะทางในต่างแดน(ญี่ปุ่น)ในวัยเกินครึ่งชีวิตแล้วนั้น ประสบปัญหาตั้งแต่สายตา ความจำในเรื่องง่าย ๆ บางอย่าง เช่นสถานที่ สายรถไฟ ห้องเก็บสารเคมี ตู้เก็บน้ำแข็งแห้ง และเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยของการใช้เครื่องมือช่วยการเรียนรู้เช่น ไอที

หนูอาศัยการจด เพราะแค่การจำไม่พอ

แล้วก็ การถาม

ถามตลอดไม่อาย เพราะหากหมดเวลาทุนแล้วเรายังไม่รู้ ไม่สามรถนำความรู้กลับไปใช้ได้ น่าอายกว่าค่ะ