พระอาจารย์ครับ

ขอบคุณสำหรับแง่มุมดีๆ เกี่ยวกับ "ขอบคุณความจน" ครับ   ขอเพิ่มได้ไหมครับ ผมเห็นสำนวน "นักเทศน์" ที่ชอบพูดว่า "เราจะเห็นใจกันก็ยาม ๔ จ." คือ "ยามเจ็บ ยามจน ยามจาก จามเจ๊ง"   แต่ในความเห็นใจนั้น  เราสามารถเรียนรู้บทเรียนชีิวิตจาก ๔ จ. ดังกล่าว

ใน ๔ จ. นั้น มีอย่างน้อย ๒ จ. ที่พระพุทธเจ้าได้ทรงสอนพวกเรา คือ "จ. เจ็บ (พยาธิ) เรามีความเจ็บไข้ได้ป่วยเป็นธรรมดา ไม่สามารถหนีพ้นจากสิ่งนี้ได้"  และ "จ.จาก (มรณะ) เราย่อมมีการพลัดพรากจากคนที่เรารัก ของเราเรารักเป็นธรรมดา ไม่สามารถหนีพ้นจากสิ่งเหล่านี้ได้"

พูดแล้วคิดถึงนิทานเรื่อง "ธรรมดา" นะครับ ที่หลวงพ่อพุทธทาสท่านชอบกล่าวว่า "ตถตา" คือ "มันเป็นเช่นนั้นของม้ันเอง"  การเข้าใจความจริงเหล่านี้ทำให้เราสามารถดำรงชีวิตได้อย่างมีความสุข และไม่ทุกข์กับสิ่งที่มีและเป็นมากยิ่งขึ้นนะครับ   แต่จะมีสักกี่คนหละครับ ที่มองเห็นความเป็นไปของ "ความเป็นธรรมดา" ของสิ่งเหล่านี้

ด้วยสาราณียธรรมครับ 

ปล. ผมจะพาอาจารย์จากอังกฤษสองท่านไปปฏิบัติธรรมที่เชียงใหม่และเชียงรายวันที่ ๒๒-๒๕ เดือนนี้นะครับอาจารย์ ถ้าได้มีโอกาสพบอาจารย์คงเป็นบุญของผม รบกวนฝากเบอร์โทรที่เมล์ผม ถ้าท่านอาจารย์สะดวกนะครับ