ในสถานะการณ์แบบนี้ในบ้านเราเมืองเราเยอะ และคนอย่างพิงกี้จะยากที่สุดคือการทำใจที่เอ่ยปากบอกขอโทษนาธาน แล้วจะต้องยอมรับคำตำหนิว่าสับเพร่า ไม่ตรวจตราให้ดีแล้วโวยวาย บางคนอาจจะเลยตามเลยให้กลายเป็นหายไปจริง ๆ เพราะกลัวเสียหน้าก็เป็นได้

แต่หากพิงกี้กล้าเผชิญกับความจริงแล้วประกาศบอกทุกคนทราบว่าเป็นคนผิดเองที่หากระเป๋าไม่เจอแล้วไปฟ้องครูว่ากระเป๋าหาย ทำให้นาธานต้องตกเป็นจำเลย

และถ้าเป็นนาธานก็มีสองประเด็นให้คิด คือประเด็นแรกนาธานอาจจะโกรธพิงกี้ที่กล่าวหา และโกรธแพรวาที่เป็นพยานให้พิงกี้ โกรธครูที่ไม่ยอมฟังตนเองแล้วยังให้กลับไปคิดให้ดี พลอยทำให้นาธานดำดิ่งไปสู่สภาวจิตด้านมืดที่ยากต่อการพัฒนาตนเอง

อีกด้านหนึ่งก็ให้อภัยทุกคนเพราะเข้าใจดีว่าของอย่างนี้มันใจเย็นไม่ได้เพราะกระเป๋าตังค์หายเป็นใครก็ต้องรีบเร่ง แต่เมื่อพิงกี้ขอโทษแล้วก็แล้วกันไปพร้อมบอกว่าคราวหลังก็ตรวจสอบให้ดีก่อนนะ เพราะผู้ถูกกล่าวโทษอาจจะไม่โชคดีเหมือนนาธานก็ได้

แต่ก็ไม่แน่ว่าจิตใจคนอาจจะคิดนอกเหนือจากนี้ได้สำหรับผมแล้วถ้าเป็นพิงกี้ผมจะขอโทษทุกคน และยอมรับผิด (ถึงแม้ว่าจะทำให้คนอื่นเชื่อถือเราน้อยลง) ถ้าเป็นนาธานก็แล้วกันไป แต่ขอตักเตือนสักนิดนะว่าถ้าหากระเป๋าไม่ได้จริง ๆ เรานะแย่แน่ ๆ ...