พี่เข้มแข็งดีจังเลยค่ะ...เพราะสุดท้ายแล้วการมีสติจะช่วยคลี่คลายความเจ็บปวดทุกอย่างให้จางลงไปเรื่อยๆ  จนมองไม่เห็นล่องรอยความเจ็บปวด..

   หนูเข้าใความรู้สึกของนาทีที่แสนทรมานนั้นดี  การนั่งรอหมออยู่หน้าห้องเพื่อฟังคำตัดสินชี้ชะตาชีวิตมันชั่งเหมือนความทุกข์ของคนทั้งโลกมาสุ่มอยู่ที่เราคนเดี่ยว  วินาทีนั้นต่อให้ใครเอาเงินมาให้กองเท่าภูเขาก็ไม่อยากได้  ขออย่างเดียวอย่าให้ฉันเป็นอะไรร้ายแรงเลย

   แต่ทุกอย่างได้ถูกกำหนดไว้แล้วไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเราต้องยอมรับมันให้ได้  ควบคุมสติไว้ให้มั่นแล้วเดินหน้าสู้ต่อไป  ด้วยกำลังใจที่เราสร้างเองและจากคนรอบข้าง

   ความร้ายแรงของโรคของพี่กับหนูคงไม่แตกต่างกันมาก  ตอนนี้เหมือนเด็กเพิ่มเกิดใหม่ได้ 2 ขวบ ทั้งที่อยู่มานานตั้ง 31 ปี ไม่มีแต่พี่คนเดี่ยวหรอกนะคะที่เป็นในสิ่งที่ทุกคนไม่อยากเป็น  คิดในแง่ดีสิ่งที่เราเป็นคือกำไรชีวิตเป็นแบบฝึกชีวิตให้เราต่อสู่....สู่อย่างมีสติ 

   เป็นกำลังใจให้นะคะพยายามเดินทางไปให้ถึงฝันของตนเอง  แม้ว่าเราจะล้มกลางทางก็ดีกว่าไม่ได้เริ่มแม้แต่ก้าวแรกของฝัน ...สู้ไปพร้อม ๆ กันนะคะ :)