จากการศึกษา ศาสนาทุกศาสนา อ่านหนังสือปรัชญาต่างๆ และจากการปฏิบัติธรรม ทำให้รู้ว่า แท้จริงแล้วความสุขทางโลก กับความสุขทางธรรมเป็นสิ่งเดียวกัน

เพราะจุดมุ่งหมายของ ศาสนาพุทธคือ นิพพาน ซึ่งนิพพาน แปลว่า สงบเย็น เป็นสุข และ ความหมายของ คำว่า พุทธะ ก็คือ ผู้รู้ ผู้ตื่น(ตื่นจากความไม่รู้) ผู้เบิกบาน(หรือผู้ที่เป็นสุขนั่นเอง)

จุดมุ่งหมายของ ตัวเราเองก็คือ ต้องการความสุข

จุดมุ่งหมายของ มนุษย์ทุกคน ก็คือ ต้องการความสุข

จุดมุ่งหมายของ สรรพสิ่ง ก็คือ ต้องการความสุข

ดังนั้น ไม่ว่า ในทางโลก หรือ ทางธรรม ล้วน มีจุดมุ่งหมายเดียวกัน หรือ มีหัวใจดวงเดียวกัน คือ ต้องการ ความสุข (หรือ บุญ) ด้วยกันทั้งนั้น

และความสุข หรือบุญ ก็คือ ความไม่คับแค้น ไม่ขัดข้องใจ ความโปร่ง โล่ง เบา สบาย ความสงบ เย็นใจ  ความผ่อนคลายใจ ความเบิกบานใจ ความแจ่มใส สดชื่น

การที่เราจะมีความรู้สึกแบบนี้ได้ เราจะต้องมีความพอใจในสิ่งนั้นๆ อย่างที่คุณ วัชร พูด และการที่เรา จะมีความพึงพอใจในสิ่งนั้นๆได้นั้นเราจะต้อง รู้สึก(รู้)ถึงคุณค่าของสิ่งเหล่านั้น ( ดังในบทความของผมที่ post ในวันที่ 6 ก.พ. ตั้งแต่ บรรทัดที่ 4 เป็นต้นไป)

ดังนั้น สำหรับคำถามที่ คุณวัชร ถามว่าจะเอาอะไรมาวัดว่ามีความสุขนั้น

ขอตอบว่า วัดที่ ความรู้สึกที่ว่า ไม่มีความคับแค้น ไม่มีความขัดข้องใจ มีความรู้สึกโปร่ง โล่ง เบาสบาย มีความสงบเย็นใจ มีความผ่อนคลายใจ มีความเบิกบานใจ ความแจ่มใส สดชื่น 

พอจะตอบคำถามได้ไหมครับ

หรือมีสิ่งใดที่จะ ment เพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ก็เชิญได้เลยนะครับ

ขอให้มีแต่ความสุขครับ