สวัสดีครับ อาจารย์กมลวัลย์
ผมรู้สึกดีใจครับที่อาจารย์เข้าเยี่ยม(ผมขอเรียกว่าอาจารย์นะครับ) คงเป็นเรื่องเดียวกันครับ แต่คงจะเน้นถึงเรื่องการสอนมากกว่าการวัดผลการสอน นับว่าเป็นข่าวดีมากครับที่คณะต่างๆให้ความสนใจเกี่ยวเรื่องการสอน
ในระดับมหาวิทยาลัยดวร หรือ "ต้อง"เน้นการสอนเพื่อพัฒนา -- ความคิดเข้าใจ, การนำไปใช้, การวิเคราะห์, การสังเคราะห์, และประเมินค่า --- ครับ โดยใช้ "วิธีสอน" แบบ "การกระทำ หรือ การปฏิบัติ" คือ ถ้าจะทดลองทางเคมี ก็ต้องพานักศึกษาเข้าห้องแล็บ ไม่ใช่ทดลองในกระดานดำ ให้แต่ละคน"คิด" เสนอโครงการการทดลองสร้างอะไรสักอย่างหนึ่ง แล้วทำจริงๆ ด้วยตนเอง ภาคเรียนละ ๒ ชิ้น เรียน ๘ ภาคเรียน ก็จะได้งาน ๑๖ ชิ้น ! เด็กยังไม่มี "พฤติกรรมแบบนักวิทยาศาสตร์" อีก ก็ให้มันรูไป จริงไหมครับ
ผมชอบวิธีของมหาวิทยาลัยมหานครครับ นักศึกษาปริญญาเอกคนใด "สร้างชิป" อันใหม่เอี่ยม แปลกไม่ลอกของใครมา และมันทำงานได้ ก็ให้ Ph.D ไปเลยครับ
การให้ทำวิจัยเพื่อเป็นวิทยานิพนธ์ ก็เป็นวิธี "พัฒนาปัญญาด้าน การคิดเข้าใจ, คิดนำไปใช้, คิดวิเคราะห์,คิดสัเคราะห์, และคิดประเมินค่า" เหมือนกันครับ แต่มีเพียง ๑ ชิ้น น้อยไปครับ
อ้อ -- เราน่าจะหันไปทบทวน "หลักสูตร" ระดับ ป.โท ป.เอก ของเราดูด้วย ว่า มีหน่วยกิตหนักไปทางให้นั่งในชั้นฟังครูบรรยายแล้วจดไปท่องมา หรือว่าหนักไปทางให้ทดลองให้ปฏิบัติ ถ้าหลักสูตร(สมมุติ)ว่าตลอดหลักสูตร ๑๒๐ หน่วยกิต นั่งฟังครูบรรยายเพียง ๒๐ หน่วยกิต นอกนั้นทดลอง สร้างงาน ทั้ง ๑๐๐ หน่วยกิตแล้วละก้อ เด็กจบออกมาแล้วเป็น "นักวิทยาศาสตร์" ไม่ได้ ก็ให้มันรู้ไป จริงไหมครับ
อีกเรื่องหนึ่งครับ รายวิชาแต่ละวิชา ก็เขียนไว้เพียง ๒ - ๓ บรรทัด และ "ไม่มีการเขียนไว้ว่า สอนวิชานี้เพื่อพัฒนา การคิดสังเคราะห์ --- "ไว้เลยครับ อาจารย์เขาไม่สอนเพื่อการดังกล่าว เขาก็ไมผิดนี่ครับ และสอนง่ายด้วย !