ตอนนี้ก็ไม่ต่างเมื่อก่อนนะ เรากำลังเพ่งโทษสิ่งนั้นสิ่งนี้อยู่ หัวหน้าหรือผู้บังคับบัญชากำลังเป็นเหยื่อของความเป็นผู้ประเสริฐของเราอยู่

และเมื่อก่อนเราก็ไม่ได้แตกต่างไปจากเรื่องเล่าที่ว่า ซึ่งหากพิจารณาจริงๆ เราก็กำลังดำรงอยู่อย่างที่บุคคลที่เราเล่าในเรื่องมิใช่เหรอ ไม่เห็นคุณค่า...

ติ๋วบอกว่าหัวหน้าไม่เห็นคุณค่า...และติ๋วเองก็ไม่เห็นในคุณค่าของหัวหน้าเช่นกัน แล้วจะต่างกันอย่างไรเล่า...ลองพิจารณาดูนะ

หากว่าเป็นการเดินทางแห่งเส้นทางภายใน "หัวใจจะอ่อนโยนขึ้น"...และเป็นความอ่อนโยนที่หัวใจอย่างแท้จริงไม่ใช่ความคิด ... ทุกวันนี้เราไม่ตรวจศีลเลย ศีลน่ะคือเครื่องมือนำพาไปสู่การสรรค์สร้างความงดงามของการกระทำ คำพูด และความคิดนะ

ติ๋วกำลังก้าวเข้าสู่สภาวะที่ว่า "ตัวกูดีเลิศประเสริฐหรือเปล่า"...