สวัสดีครับคุณ mee_pole

ตั้งใจว่าจะล้างมือจากวงการยุทธจักร G2K เอาเวลามาออกกำลังกาย ฝึกโยคะ และปฏิบัติธรรมดีกว่า เพราะการเข้ามาเขียนมาอ่านในบล็อกนี้ ความคิดมันเวียนไปเวียนมา หาที่สุดไม่ได้ ใจมันส่งออกนอกตลอดเวลา

ผมเป็นคนชอบถ่ายรูป ถ่ายมาตั้งแต่สมัยเรียนปริญญาโท ฝีมือน้องๆโปร ถ้ามีเครื่องมือดีๆให้ เพราะเคยเป็นสมาชิก ชุมนุมช่างภาพที่มหาวิทยาลัย ตอนเรียนปริญญาตรี

ต่อมาเป็นนักถ่ายหนังวิดีโอ ถ่ายหนังลูกๆ จนลูกๆกับภรรยาชิน พ่อจะหยิบกล้องถ่ายหนังมาถ่ายให้เสมอๆ ไม่มีใครตื่นเต้น เพราะถ่ายแล้วอีกห้าหรือสิบปี พ่อถึงจะเอามาให้ดู เคยไปถ่ายงานแต่งงานให้ฟรีๆ มาแล้วประมาณ เริ่มสิบงาน บางงานเจ้าภาพบอก คุณถ่ายดีกว่าช่างถ่ายหนังที่เขาจ้างมาอีก ดังนั้นเวลาผมเอาเรื่องมาเขียนลงบล็อก บันทึกของผมจึงคล้ายๆ กับงาน Presentation เสียมากกว่า เพราะต้องมีแสง เสียง รูปภาพ และ ข้อความที่อยากจะสื่อสาร ใช้เวลานานมากครับ กว่าจะเขียนได้แต่ละเรื่อง เรื่องแรกใช้เวลาเป็นเดือน อ่านแล้วรู้สึกดีมากเลย เรื่องที่สอง อัศจรรย์จริงหนอ ใช้เวลาเกือบครึ่งเดือน

สองเรื่องแรกเป็นเรื่องที่เขียนให้เพื่อนที่จากกันมานานมาก  เป็นเรื่องที่อยากจะเล่าสู่กันฟัง  ว่าทำไมหายไปเสียตั้งนาน ไปทำอะไรอยู่

พอดีมาเจอ G2K เข้า  ก็เลยนำเรื่องมาลง  พวกเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ จะได้ติดตามอ่าน โดยเราไม่ต้องอีแมลไปให้ที่ละคน

ดูเหมือนวัตถุประสงค์ที่ต้องการก็สำเร็จลุล่วงแล้ว

พอไปเจอบันทึกของคุนใบไม้ร้องเพลง 

เรื่อง 

ไม่อยากเล่น Facebook แต่ก็ต้องเล่น  

เธอเขียนว่า

แทนที่จะเอาเวลาไปคิดงาน ปรับปรุงแก้ไขตนเอง จิตมันจะวน ๆ คิดแต่เรื่องปลูกผัก เก็บผักใน FB สุดท้ายพอเลิกแล้ว ก็เห็น mail ที่เข้ามาเป็นเรื่องรำคาญ จึงตั้งให้มันลบแบบอัตโนมัติ แต่แล้ววันหนึ่ง ด้วยหน้าที่ในการทำงาน ต้องใช้สื่อ ต้องส่งงาน ผ่าน FB รู้สึกในตนเองเลยว่า “เพิ่มงาน” ความรู้สึกรำคาญปรากฏขึ้นทุกครั้งที่ต้อง post งาน หรือ สื่อสารอะไร ๆ ผ่าน FB

แต่ก็ต้องยอมรับว่า “ถึงกันเร็ว เพราะช่วงนี้คนเห่อเยอะ”

                มันเป็นกรรมหนอ ยิ่งไม่อยากเล่นยิ่งต้องเล่น  แต่เมื่อสำรวจเข้ามาในตนเอง แม้ว่าจะขัดใจ แต่ก็ต้องทำ เหมือนที่ครูเคยเอ่ยว่า “ฝืนใจกู ขัดใจกู แต่เป็นประโยชน์ก็ต้องทำ”

มาเห็นชัด ๆ ก็ตอนนี้แหละ

เทคโนโลยี มีประโยชน์ก็จริง แต่หลงง่ายกลืนเวลาไปง่าย

คิดเหมือนกันกับผมเลยครับ

“เสียเวลา เสียโอกาส”