เป็นบทกลอน วอนเว้า ถึงเงาใจ

ดั่งแสงทอง ส่องไสว ในเวหา

ดั่งเมฆน้อย ลอยฉาย ประกายตา

ดั่งดารา คลาเคลื่อน เกลื่อนนภา

สวัสดีคะนาย วัลลภ ตังคณานุรักษ์ (ครูหยุย)

ในนิยาม  ห้วงอารมณ์   ความรู้สึก

ในส่วนลึก  ยังรอคอย ระห้อยหา

เป็นเงาภาพ  ภาพติดตรึง  ซึ้งทุกครา

ใต้จันทรา  สุกสกาว    มีเงาใคร