จำได้ว่า สมัยเด็ก ๆ เดินไปโรงเรียนกับน้อง ๆ ยามหน้าหนาว  สองข้างทางเป็นป่าโปร่ง ๆ  มีพุ่มไม้ตลอดทาง  จะมีดอกต้น "เผลาะแผละ" หรือ "คว่ำตายหงายเป็น" นี่แหละ ให้แวะเก็บเล่น  และดูดน้ำหวานไปตลอดทาง  แต่ตอนนี้ไม่ได้เห็นมานับสิบปีแล้ว  ขอบคุณที่นำภาพมาให้ดูย้อนอดีต