ในเรื่องความรักนั่นน่ะผมอยากสัมผัสมันแต่ ว่าผมกลายเป็นคนเย็นชาหรือเปล่าที่ไม่เคยรักหรือเป็นห่วงใครเลย แม้เขาทำสิ่งดีให้ผมก็ไม่สนใจ และบางทีอาจเป็นเรื่องเศร้าที่สุดในชีวิตในอดีตที่มันทำให้ผมนั้น เศร้ามากและเสียใจมากจน ใจมันแข็งกระด้างหรือว่า ไม่รักใครหรอกรักตัวเองดีกว่า คนอื่นฉันไม่สนใจหรอก อะไรทำนองนั่นแม้ทุกวันนี้ทุกคนชอบบอกว่าผมเป็นคนที่มีปัญหาแต่ไม่ยอมบอก และไม่สนใจผู้คนเพื่อนสักคนก็ไม่มี หรือเพราะเขาอยากรู้จักและเข้ามาทักทาย แต่ผมเย็นชาใส่ หรือเขายิ้มให้กลับตอบแทนด้วย การเย็นชาใส่ มั้ง แต่ผมว่าผมอยู่อย่างนี้รู้สึกปลอดภัยกว่าเยอะ เพราะผมไม่รักใครก็คงดีแล้ว จะได้ไม่เสียใจในภายภาคหน้า

ผมคิดอย่างนั้นมาตั้งแต่เด็ก และตอนนี้อายุ18 ปีแล้ว ทางโรงเรียนหรือครูปรึกษาแม่ของผมเสมอเลยว่าทำไม่เขาไม่มีเพื่อนสักคนเลย และเขามักจะตกในวิชาที่ทำเป็นกลุ่ม เรื่องนี้ทำให้อาจารย์อ่อนใจมากเลยยอมให้ทำงานเดี่ยวแก้แทนเสมอเพราะ กลัวคะแนนสอบตามกำหนดไม่ผ่าน และทุกวันนี้ใกล้เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว แต่ก็ไม่สนใจหรอก ผมเป็นอย่างนี้ก็ดีแล้ว แค่นี้แหละ