- สวัสดีครับน้องราณี
- พื้นที่โดยรวมอยู่ในสภาพที่พึงพอใจอยู่ครับ
- ใช่ครับมีพืชสมุนไพรอยู่มากพอสมควร ซึ่งสอดคล้องกับวิถีชีวิตไทโซ่ ที่พึ่งสมุนไพรมาก แม้ในปัจจุบัน เรียกได้ว่าเกือบทุกครัวเรือนยังใช้สมุนไพร
- สำหรับผลเร่ว เอามาทานไม่ได้ครับ ใช้ทำยาสมุนไพรอย่างเดียวครับ ใบเร่วหอมก้เข้าเครื่องสมุนไพรพื้นบ้านที่เอามาผสมกับสมุนไพรตัวอื่นๆต้มกินน้ำครับ หอมครับ
- ป่าไม้มีสัตว์ครับ แต่เนื่องจากชาวบ้านจะใช้เป็นอาหารแล้วยังเอามาขายอีกด้วย(ซึ่งผิดกฏหมาย) แต่เป็นรายได้ที่เขาหาได้เองด้วยการพึ่งตนเองไม่ต้องไปเอ่ยปากของานจากใคร สิ่งเหล่านี้คือประเด็นของปัญหาที่ต้องหาทางแก้ไขต่อไป ไม่ง่ายเลยที่เราจะไปบอกว่า หยุดเถอะ อย่าไปหาสัตว์ป่ามาขายเลย เดี๋ยวหมดป่า อยากให้ป่ามีความอุดม...เป็นเจตนาดีแต่ชาวบ้านเขาก็ฟังเราอยู่ครับแต่คงไปห้ามให้หยุดทันทีไม่ได้
- แล้วรายได้เขาล่ะ จะเอาอะไรมาทดแทน เมื่อชีวิต ตลอดมาเขาอยู่กับป่า วันดีคืนดีใครก็ไม่รู้มาบอกให้เขาหยุด แล้วก็จากไป
- ปัญหานี้ไม่ใช่เฉพาะดงหลวงหรอกครับ ทุกที่ที่มีสภาพใกล้เคียงกันก็พบปัญหาทำนองเดียวกัน
- เราต้องใช้เวลามากและค่อยๆทำไป แต่เงื่อนไขโครงการมักจะต้องจบลงแค่นั้นแค่นี้ปี มันจึงไม่ต่อเนื่องและไม่ค่อยสอดคล้องกับลักศณะปัญหาและทางออกที่ต้องเป็นแบบ ค่อยเป็นค่อยไป
- นี่คือภาระหนักของเรา จะทำอย่างไรจึงจะมีเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพในการเปลี่ยนคนให้ได้ในระยะเวลาอันสั้น?????? ใครมียาวิเศษบอกด้วยยยยย ครับบบบบ