เมื่อตอนเย็นที่พี่ขับรถกลับไปเอาของให้แม่...ที่พวกเราพากันลืมว่า

ตอนเลี้ยวรถกลับออกมา ... ก็ได้มีโอกาสเจอหลวงปู่ ทั้งๆ ที่วันนี้พี่ตั้งใจไม่เข้าไปกราบท่านเพราะผู้คนเยอะมากและต่างอยากเข้าไปกราบท่าน เพียงแค่ส่งใจระลึกและตั้งใจช่วยโรงทานด้วยจิตแห่ง "มุทิตา"

การที่ได้เจอท่านในตอนเย็นท่ามกลางความสงบกลับคืนมาที่วัดอีกครั้ง...ประโยคแรกที่พี่เรียนถามท่าน "หลวงปู่เหนื่อยไหมเจ้าคะ..."... ท่านยิ้มอย่างเบิกบาน รอยยิ้มของท่านทำให้พี่ได้ร่วมหัวเราะขำในคำถามของตนเอง แสงแดดอ่อนท่ามกลางความหนาวเย็นช่วยทำให้กายนั้นอุ่นขึ้น และพลังแห่งความเมตตาขององค์หลวงปู่ท่าน...ทำให้ใจนี้ทั้งดวงเบิกบานยิ่ง...

อนุโมทนาสาธุกับติ๋วและน้องณี...ในการเสียสละครั้งนี้ด้วยนะคะ