สวัสดีครับ..

นาน ๆ ทีมีบันทึกมาฝากชาวบล็อกแต่เป็นบันทึกมุมละเอียด  มีชีวิต  และมีประโยชน์ต่อวิถีชีวิตและการงานเป็นอย่างมาก...

(1)  ผมประทับใจวิถีการบ่มเพาะลูก ๆ  ของคุณพ่อและคุณแม่ขององจารย์มาก  และสัมผัสถึงความอบอุ่นอย่างมีตัวตนอันแท้จริงของท่านอยู่ในบันทึกนี้อย่างเต็มล้น

(2)  ตอนนี้ผมกำลังสอนน้องดินในบางเหตุการณ์ให้เสียสละบางอย่างให้กับน้อง...โดยเฉพาะแม่ของเขาจะย้ำเรื่องนี้บ่อยครั้ง  ส่วนผมจะเฝ้ามองและสังเกตอาการของน้องดิน  ซึ่งรู้สึกว่าเขากำลังทำความเข้าใจกับคำว่า "พี่"  ที่ต้องแสดงความรักให้กับน้องด้วยการแบ่งปันและเสียสละ...หลายครั้งหลายหนผมซื้อขนมให้ลูกจึงมักซื้อมาถุงเดียวและพร่ำสอนการแบ่งปันระหว่างเขาทั้งสองคน  แต่ฝ่ายคุณแม่มักจะซื้อมาให้คนละถุง...

(3)  ผมประทับใจและศรัทธาต่อหัวหน้าของอาจารย์มาก  สะท้อนบทบาทและสถานะของผู้นำที่ดีอย่างน่านับถือ  ผมเองก็ฉุกคิดขึ้นมาและหันไปหลับตากวาดสำรวจจังหวะการทำงานของผมเองว่าที่ผ่านมา "ตีลูกอวดแขก"  มากี่ครั้งบ้างแล้วหนอ...ซึ่งไม่วายสงสารลูกน้องอย่างจับใจ...

(4)  จากนี้ไปผมจะเตือนตนเองเสมอในเรื่องดังล่าว  จะพยายามทำให้ดีที่สุด  โดยเฉพาะเรื่องการดูแลลูกน้องที่จะต้องไม่ "ตีลูกอวดแขก" ...ส่วนในครอบครัวผมยังไม่ได้กระทำเช่นนั้น  และคิดว่าจะไม่ทำ..ซึ่งหมายถึงจะพยายามให้ดี - และให้ดีที่สุด

ขอบพระคุณครับ....ที่นำพาบันทึกดี ๆ มาแต้มให้เช้านี้สดใสและมีชีวิต