- อาจารย์Handy คะ เรื่องที่อาจารย์เขียนนี้ ได้แทงทะลุเข้าไปในใจดิฉัน
- สำหรับดิฉันไม่มีทางเลือกอื่นค่ะ นอกจากก้มหน้าก้มตาเดิน (อันที่จริงคือดิฉันกำลังคลานกระดืบๆ) เข้าลู่ค่านิยม แล้วก็มึนงงกับเส้นทางข้างหน้าว่าจะไปทางไหนดี แต่ไม่สามารถถอยหลังกลับได้
- เพื่อนชอบล้อว่าจงไปแต่งงานเสีย แต่ดิฉันคิดว่านั่นยังไม่ใช่ Best Practice และอาจกลายเป็นBad Decision ได้ คือประมาณว่าจนแล้วหยิ่งพองาม..... อิอิ
- บางที.... ดิฉันก็ขำตัวเองอะค่ะ คือตัวเองยังไม่ใคร่มีอนาคต แต่เพียรพยายามอย่างมุ่งมั่นที่จะไปสร้างอนาคตให้ผู้อื่น
- เรื่อง การรู้เท่าทันการสื่อสาร ที่ดิฉันกำลังสนุกสนานกับการฝึกเด็กๆอยู่นี้ ไม่มีวิชารองรับ ในหลักสูตรนิเทศศาสตร์ราชภัฏ (คณะ วจก.) เพื่อนๆก็ไม่ใคร่สนุกด้วย เพราะต่างก็มีภาระ(ตามค่านิยม)ที่ว่า
- ดิฉันก็เลยขอย้ายไปอยู่คณะครุฯ กะว่าจะไปทุ่มทุนทุ่มใจสร้างแถวโน้นค่ะ มาเปลี่ยนเส้นทางเอาตอนแก่ แต่ก็ตั้งใจมุ่งมั่นไปแล้ว ไม่ทราบจะได้ย้ายเมื่อไรเหมือนกันค่ะ ตอนนี้ก็เลยเป็นครูสองสัญชาติไปพลางๆก่อน :)
- และอยากเรียนว่าแค่ได้อ่านบันทึกของอาจารย์ ก็รู้สึกเลยว่าอาจารย์ "จริง" นะคะ ดิฉันรู้สึกอยู่เสมอเวลาที่ได้สัมผัสกับที่ "ไม่จริง" คือรู้สึกใจฝ่อ และเป็นห่วงเด็กขึ้นมาจับใจ เพราะเขาเป็นผู้ถูกกระทำทางจิตวิญญาณ
- เรื่องยี่ห้อและการติดตรารับรองลำดับชั้นผลิตภัณฑ์ :) ดิฉันไม่ใคร่กังวลเท่าไหร่ เพราะเด็กเขารู้ และ/หรือ สักวันเด็กเขาจะรู้ ดิฉันเห็นมาอย่างนั้นตลอดชีวิตนะคะ
- ขอบพระคุณอาจารย์มากค่ะ :)