สวัสดีค่ะคุณ บางทราย (คนเข็นครก ขึ้นภูเขา)

อ่านแล้วเห็นภาพในจินตนาการเลยค่ะ เห็นที่คุณบางทรายสรุปไว้ว่า....

นอกจากนี้พิธีกรรมนี้ยังเป็นการเสริมสร้างคุณค่าด้านจิตใจอันดีงามยิ่งที่แสดงสำนึกต่อสิ่งมีชีวิตและธรรมชาติที่ได้พึ่งพาอาศัยกัน  ต่อสิ่งที่มีชีวิตคือ การแสดงคารวะต่อปู่ ย่า ตา ยาย ผู้อาวุโสในครัวเรือน ต่อสัตว์คือการแสดงการขออโหสิต่อ สัตว์เลี้ยงที่ใช้แรงงาน เช่น วัว ควาย    

สวยงามจริงๆ.. เห็นเลยว่าเขารู้จักอยู่กับธรรมชาติ เป็นทั้งผู้รับและผู้ให้ ปัจจุบันนี้คนส่วนใหญ่เน้นการเป็นผู้รับเสียมาก อยากได้ อยากมี อยากสบาย กันไปหมด ดิฉันเคยถามในใจตนเองเสมอว่า แล้วเคยคิดให้อะไรกับใครบ้างไหม ...  ดิฉันมาลองคิดดู  ถ้าทุกคนอยากได้เก็บไว้เองหมด มันจะเหลืออะไร... มิน่าถึงได้แก่งแย่งกันขนาดนี้

แต่คงคิดเฉยๆ ไม่ได้ ต้องช่วยกันให้ ช่วยกันทำ ใช่ไหมคะ คนละไม้ คนละมือค่ะ...

ออกนอกเรื่องอีกแล้วค่ะ อ่านบันทึกของคุณบางทราย เริ่มต้น comment อย่าง จบอีกอย่าง ทุกที ; )