ครู ควรคู่กับคำว่า ให้

เด็ก คู่ควรกับคำว่า รับ (รับสิ่งที่บริสุทธิ์และเป็นพื้นฐานของการ "ให้" ในอนาคต) 

     ครูกลอนกล้วยไม้"เพียงกล้วยไม้ดอกหนึ่ง เราซึ้งค่า ยิ่งระย้าช่อพริ้ง เรายิ่งหวง เป็นโลกซึ่งพิสุทธ์งาม ไร้ความลวง ดั่งสร้อยสรวง สานรู้สึกอันลึกซึ้ง มือสองมือเราจับ กระชับมั่น พ้องสัมพันธ์ให้เห็น ความเป็นหนึ่ง ทุกขณะพันธะมาน ประสานตรึง ร่วมกันก้าวให้ถึง ซึ่งจุดชัย เราต่างเปรียบ จักรเฟืองประเทืองผล ทดบุคคลคนใด ย่อมไม่ได้ กิจการนั้นย่อมจัก ชงักไป เราจึงควรภูมิใจ ในเกียรติตน เสียสละมานะจินต์ ถวิลมั่น ร่วมสร้างสรรค์ สมาคม อุดมผล โดยส่วนรวม เพื่อส่วนรวมร่วมทุกข์ทน คิดอย่างชนชั้นปัญญา สง่ายัง หลงตนต้องเป็นหนึ่ง อย่าพึงคิด หวังทับสิทธิ์ คนอื่นล้วน ไม่ควรหวัง เพื่อตนเอง หรือจะมี ความจีรัง คงสักครั้ง ที่ต้องทน อายตนเอง ทำใจดั่งกล้วยไม้งาม ยามแรกผลิ อย่าได้ตริ หลงตน เป็นคนเก่ง ความจริงใจ ย่อมค้ำ คนยำเกรง โลกกล้วยไม้จะบานเบ่ง ด้วยเพลงธรรม "

 ประพันธ์โดย ศาสตราจารย์ ระพี สาคริก ในหนังสือกล้วยไม้สำหรับผู้เริ่มต้น

     ทั้งการให้และการรับ สองสิ่งนี้ต้องมาจากพื้นฐานความถูกต้อง