เมื่อการศึกษาเมืองไทยกลายร่างเป็นธุรกิจการศึกษา เบี้ยตัวน้อยก็คือเด็กและเยาวชนที่ต้องการโอกาสที่ดีในชีวิต แต่ธุรกิจก็คือธุรกิจ กำไรต้องมาเป็นอันดับแรก ส่วนที่ทำเพื่อสังคมเป็นแค่การสร้างภาพลักษณ์..

ลองคิดเล่นๆ… ถ้าไม่ยึดติดที่ชื่อของสถาบันการศึกษา ไม่มีระบบเส้นสาย และการเล่นสีในที่ทำงาน นักเรียนไทยหันมาเรียนที่ มสธ. ม.รามคำแหงฯ ม.ราชภัฎฯ กันหมด แล้วบรรดามหาลัยปิดจะอยู่ได้อย่างไร..

หลักเศรษฐศาสตร์ง่ายๆ …

แต่เราไปยึดติดที่ภาพลวงตาที่บรรดาสถาบันการศึกษา สร้างขึ้นมาสิ่งสำคัญ มันอยู่ที่คุณภาพของผู้เรียน ว่าจะขวนขวาย หาความรู้ ทักษะ  ประสบการณ์มาใส่ตัวได้มากน้อยแค่ไหน..

แต่ถ้าเราไม่กลับคืนสู่รากเง้าของเราอย่างแท้จริง วันหนึ่ง เราอาจจะไม่มีเกษตรกรก็เป็นได้..