สวัสดีค่ะอาจารย์บัญชา

ดิฉันไปประชุมเรื่องการทำแผนฯมาสองวันค่ะ   คราวนี้เขาใช้คำว่า กุศโลบาย แทนคำว่ากลยุทธ์ และใช้คำบาลีต่างๆแทนคำภาษาอังกฤษอันเป็นศัพท์เฉพาะที่เคยใช้แต่เดิมจนชิน  คือแนวๆว่าจะเป็นกุศโลบายที่จะนำ วิถีพุทธ วิถีไทย มาใช้ 

แต่มีข้อจำกัดว่าผู้เข้าประชุมใช้คำฝรั่งมาจนชิน  เลยต้องแปลไทยเป็นไทยกันหลายยก แล้วก็ทำความเข้าใจอยู่นาน.....น้านนาน  ก็ยังไม่ใคร่จะตรงกัน   .....นี่อาจเป็นกุศโลบายของผู้จัดการประชุม   ในการให้ผู้เข้าประชุมฝึกคิด  ปกติดิฉันก็คิดไม่ค่อยทันเพื่อนอยู่แล้ว  เจอกุศโลบายเช่นนี้เข้าก็ถึงแก่วิงเวียนตาลาย

ผู้เข้าประชุมหลายท่านเลยร่วมใจกันกลับไปคุยกันโดยใช้คำฝรั่ง(ศัพท์เฉพาะ)อย่างเดิม  เพื่อให้เข้าใจตรงกัน  แถมด้วยการวงเล็บคำฝรั่งต่อท้ายคำไทยที่ไม่เข้าใจ   ทุกคำ  

......นี่อาจเป็นกุศโลบายในการสื่อสาร  ว่า "ขอให้(ใช้คำ)เหมือนเดิม"ก่อนได้ไหม หรือไม่ก็นิยามศัพท์พร้อมยกตัวอย่างให้ชัด     จะได้ไม่ต้องแปลไทยเป็นกันใหม่ทุกครั้งที่คิดจะทำแผน (คือเอาแนวคิดสำนักไหน ก็ให้แน่ไปสักแนวคิด   จะได้ใช้ศัพท์ของสำนักนั้นให้ถนัดมือ)

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าอย่างไรไม่ใคร่แน่ใจ  แต่ที่แน่ๆคือด้วยกุศโลบายเช่นนี้  ในช่วงบ่าย สมาชิกก็ bye-bye กันไปหลายคน 

ดิฉันนึกถึงเรื่อง กุศโลบาย  ของอาจารย์ เชื่อมกับเมื่อวันประชุมแล้วก็นึกยิ้มเพราะเรื่องแรกที่อาจารย์เล่า 

คือเกือบจะได้แปะป้าย CANCELLED (ยกเลิก) อะค่ะ.....

ปล.1. ดิฉันนึกออกอย่างนึงค่ะ  เวลาอาจารย์เขียน  ดิฉันรู้สึกว่าอาจารย์เขียน "ชัด"   (คือเหมือนอาจารย์คิดก่อนแล้วว่าผู้อ่านจะสงสัยอะไร  อาจารย์ก็จะอธิบายไว้ให้ก่อน)   อ่านแล้วไม่เกิดคำถามเพราะไม่สับสน  
ปล. 2. ดิฉันเสียดายมากด้วยค่ะที่โน้ตเรื่อง กุศโลบาย ที่ดิฉันโค้ดมาจากเพื่อนหายไป  ในวันประชุม  ( เป็นเรื่องเกี่ยวกับวิธีที่คุณพ่อฝึกคุณลูกเล็กๆ   เรื่องโทษของการไม่ยอมไปโรงเรียน ด้วยกุศโลบายที่น่ารักมาก) เสียดายจังค่ะ
ปล.3. และดีใจจังค่ะ  ที่อาจารย์เขียนบันทึกถึงลูกแล้วรวมเล่ม  ดิฉันคิดว่าผู้อ่านชอบงานเขียนของอาจารย์ เหตุผลหนึ่งก็เพราะอาจารย์มีมุมมองที่ละเอียดอ่อน  และมีวิธีสื่อสารได้อย่างนุ่มนวล  เห็นจริง   เช่นที่อาจารย์บอกลูกในบันทึกหนึ่งว่า

"หากวันใด พ่อบอกหรือสั่งให้หนูทำอะไรที่ไม่เข้าท่า...ก็อย่าลืมถามพ่อกลับด้วยว่า "พ่อจ้ะ...ทำไมหนูต้องทำอย่างนั้นด้วย?"

ดิฉันส่งให้เพื่อนซึ่งเป็นคุณพ่อของลูกวัยหกขวบอ่าน  เขาชอบใจมาก    แล้วก็เอาไปซ้อมพูดกับภรรยา  ว่า " แม่จ้ะ...ทำไมพ่อต้องทำอย่างนั้นด้วย" 

ดิฉันว่าเป็นกุศโลบายของเขาแน่ๆเลยค่ะ :)