มองให้ดีแล้ว เวลาเหมือนอะไรสักอย่างที่ลากจูงผมไปข้างหน้า ผมไม่รู้ว่าจะพาผมไปไหน บางครั้งเคยดีใจว่า มีคนพาไปก็อยากไปให้เร็วๆ มันพาไปช้าเหลือเกิน บางช่วงเวลาผมอยากไปช้า มันก็ไปเร็วเหลือเกิน บางเวลาผมไม่อยากไป แต่มันไม่เคยฟังเสียง มันลากมันดึงมันผลักให้ผมก้าวไปข้างหน้าจนได้ ถึงวันนี้ผมไม่อยากเดินไปข้างหน้าอีกแล้ว 

แต่มันก็ลากผมอย่างแรง แถมทำหน้าดุว่า แกต้องไป อย่าทำหน้าเหมือนไห้ ไปซะดีๆ เอ ไอ้เจ้านี่มันใครกัน บังคับจนผมขาดความเป็นตัวของตัวเอง

ตอบผมหน่อยว่า ผมควรทำอย่างไรดีครับ