หิมะขาวพราวโพลนลมโหนห่ม

เพียงหนาวลมฤๅเท่าหนาวคิดถึง

คนไกลถิ่นร้าวรุกด้วยทุกข์ตรึง

ผ่านรำพึงว่าหนาวแสนยาวนาน

           ต่างแผ่นดินถิ่นไกลในฟ้ากว้าง

คงเคว้งคว้างวุ่นว้าน่าสงสาร

ผ่านความกลัวทุกข์ท้อทรมาน

นับวันผ่านกว่าผันนั้นเชื่องช้า

           เขาคร่ำครวญยากแค้นว่าแสนเข็ญ

ด้วยเหตุห่างเนื้อเย็นที่โหยหา

จึงหนาวหนักหนาวหน่วงดวงชีวา

หนาวอุราคิดถึงเธอจึงเพ้อความ

            หนาวหิมะหนาหนักยังจักหาย

หิมะพ่ายหนาวนวลชวนเข็ดขาม

หวังถวิลปริญญาสง่างาม

นกขมิ้นจากสยามจึงยอมทน

            เมื่อสมหวังดังหมายหายหนาวไหม

ที่เมืองไทยฤๅหายหนาวสักคราวหน

หนาวความชั่วตัวหายนะมาปะปน

หนาวคิดถึงที่ทุกข์ล้นอาจถูกเลือน