ความเห็น 2294723

SHA.....จน.....HA

เขียนเมื่อ 

เพราะว่า เป้าหมายและความสุข มันคนละเรื่องเดียวกัน อย่าปล่อยให้ "เป้าหมาย" ทำลาย "ความสุข"

ในชีวิตการทำงาน โดยเฉพาะโรงพยาบาลที่ทำ HA เรามักจะเอาความสุขในการทำงาน ไปผูกมัดไว้กับ "เป้าหมาย " จริงๆแล้วในความเห็นของ LeoQueen ว่ามันน่าจะแยกออกจากกัน ท่านที่เคยอ่านเรื่อง "ตาจีน" ที่ LeoQueen ได้ post ไว้ คงจะจำได้ ปัจจุบัน "ตาจีน" ได้เสียชีวิตลงด้วยโรคมะเร็งระยะสุดท้าย การเสียชีวิตของ "ตาจีน" ทำให้ น้องพยาบาลคนนึงที่ แผนกเศร้าและเสียใจอยู่หลายวัน แม้กระทั่งวันที่

โรงพยาบาลจัดงานมหกรรมคุณภาพ ในเรื่องเล่า และ การนำเสนอผลงาน ตอนกำลังนำเสนอเรื่องเล่า...ตาจีน...น้องคนนี้ยังร้องไห้ เวลาที่เห็นภาพ ของ "ตาจีน" เหตุเพราะเขาเอาเป้าหมาย ไปผูกไว้กับความสุข ถึงแม้เขาจะดูแลตาจีนด้วยหัวใจความเป็นมนุษย์อย่างเต็มเปี่ยม

................การเสียชีวิตของตาจีน..........สำหรับเรา อาจไม่ได้แสดงความรู้สึกเสียใจ อาจเป็นเพราะตลอดเวลา 10 ปีที่ทำงาน เราผ่านการสูญเสียมาพอสมควร เห็นเป็นธรรม และธรรมชาติ เรากลับคิดว่าในช่วงเวลาหนึ่งที่ เคยได้ดูแลและช่วยน้องๆ แก้ปัญหาให้กับ "ตาจีน" มันคือช่วงเวลาที่มีความสุข น้องๆ ในทีมเสียใจและเศร้ากันอยู่หลายวัน...อาจจะแอบสงสัยว่า เราเย็นชาไร้ความรู้สึก แต่ไม่ใช่หรอกค่ะ..การสูญเสียทำให้เราเศร้าเสมอ...แต่ มันอยู่ที่เราให้ความหมายของ ความตาย หรือ การสูญเสียต่างกัน

................คนไข้ คนนึง น้องๆ ให้ความหมายว่า เป้าหมายในการดูแล คือ " การหายป่วย และ การมีชีวิต" แต่ LeoQueen มองว่า " เป้าหมายของผู้ป่วย คือ การให้คุณค่ากับเวลาที่เหลืออยู่" ก่อนที่ "ตาจีน" จะเสียชีวิต วันอาทิตย์ น้องในทีม โทรตามว่า "พี่พาหนูไปดูคนไข้ที่ อาการแกท่าจะไม่ดี " ไปถึง ตาจีนปวดท้องและมีอุจาระไหลซึมตลอดเวลา แผลที่ก้นกบ ก็เปื้อนอุจจาระนั้นไปด้วย ......ถึงแม้จะผ่านการทำแผลใหม่ๆ จาก พี่ อสม. ที่แวะมาทำให้ทุกวัน...สิ่งเล็กๆที่เราทำ เราอาจซึมซับกับมันได้ และมีความสุข... วันนั้น คือ เราทำให้ ภรรยาของตาจีน ทำแผลให้สามีได้ ครั้งแรกในชีวิต ....ตาจีนเองแกก็คงดีใจและมีความสุขไม่ต่างไปจากเรา ...ที่ผ่านมา ภรรยาตาจีนไม่ยอม หรือ ไม่กล้าทำ เราก็ไม่แน่ใจ ได้ทราบข้อมูลจากน้องๆว่า ภรรยาแกกลัว ...กลัวอาการลมชักกำเริบเวลาทำแผล ...จริงๆแล้วน่าจะมาจากความไม่มั่นใจมากกว่า...วั้นนั้น ภรรยาตาจีนทำแผลให้สามีเป็นครั้งแรก แต่ก่อนทำแผลไอ้ที่แกปวดท้องน่ะ ไม่ได้เป็นอะไรหรอก Impact Feces ล้วงแล้วก็หาย

..................ตอนที่ภรรยาแกทำแผล แกจะนอนนิ่งๆ แทบจะกลั้นหายใจ แต่แววตาของแกมันบอกว่า แกดีใจ และมีความสุข เพราะทุกวัน อสม.ในหมู่บ้านจะมาทำแผลให้แก แต่วันนี้ ภรรยาแกลงมือทำมันด้วยตนเอง ........เอ.....ถ้าเราเป็น "ตาจีน" เราอยากให้ ใครทำแผลให้นะ.....(แอบคิดไปพลางๆ) ...พอภรรยาแกทำแผลเสร็จ ภรรยาตาจีนก็ คุยว่า " แม่ดูมานานแล้ว แม่ทำได้อยู่".... (น่าน คุยด้วยความภูมิใจ) เออนะ...เราคงมองข้ามอะไรไป.....น้องพยาบาลที่ไปด้วย ถามว่า " พี่ทำได้อย่างไร หนูลองให้แกทำมาหลายเดือน แกไม่ยอม แกบอกไม่กล้าทำ" คำตอบของ ที่ให้น้องไป คือ LeoQueen "ทำให้ดู" ไปแล้ว

...................สิ่งที่เล่า อยากบอกว่า เรามีความสุขกับสิ่งเล็กๆ ได้ ถึงแม้ว่าเราจะมีเป้าหมายที่ไกล และ ไปยาก เป้าหมายในการดูแลตาจีน คือ แผลหาย ไม่เกิดภาวะแทรกซ้อน และ แกมีชีวิตอยู่ต่อ แต่ เป้าหมายมันไม่สำเร็จในความรู้สึกของน้องๆ คือ แกเสียชีวิต มันเป็นเหตุสุดวิสัย และ มันเป็นไปตามธรรมชาติ เราก็เลยมองว่าเป้าหมายยังไม่สำเร็จ..เราก็เลยทุกข์ จริงๆแล้วเราน่าจะมีความสุขในช่วงเวลาในความทรงจำที่ เราได้หยิบยื่นน้ำใจและ ความดีงามให้กับเวลาที่เหลืออยู่ของ "ตาจีน" และ ครอบครัว

...................แค่คนที่เขาหนาวสั่น เพราะเป็นไข้....เราให้ยา เช็ดตัวลดไข้ คอยพยาบาลด้วยความห่วงใย....เขาอาการดีขึ้น เราก็น่าจะมีความสุข......คนแก่คนนึงเดินมา ...เดินมาแล้วหน้ามืดเป็นลม....เพราะนั่งรถมาหลายชั่วโมง มาเฝ้าที่ลูกชายที่ประสบอุบัติเหตุ...เสียค่ารถแต่ไม่มีเงินค่าข้าว.....เราซื้อข้าวให้ ช่วยส่งเงินค่ารถ....เราก็น่าจะมีความสุข.....วันที่เราเหนื่อยๆมากๆ คนไข้ยุ่งทั้งวัน....ก่อนลงเวร...มีคนไข้จะกลับบ้าน เดินมา ยกมือไหว้ท่วมหัว (ทั้งที่เราอายุน้อยกว่าท่านมาก) ...."แม่กลับแล้วนะคะคุณหมอ"....เราก็น่าจะมีความสุข.....

อ้าว...ถึงเวลาขึ้นเวร....ก็คือ เป็นเวลาที่จะไปหาความสุขใส่ตัว...กันได้แล้ว หรือยัง..............