จิตใจ...ของเราเป็นผู้นำพากาย อันหมายถึงการกระทำ...

จิตใจที่ดี...พึงถึงพร้อมด้วยความเสียสละออก (ทาน)

การตั้งมั่นไม่เบียดเบียน...อยู่ในเขตแดนอันเป็นกุศล (ศีล)

และดำรงอยู่กับสภาวะที่เป็น...อย่างเกิดปัญญา (ภาวนา)

...นี่ก็นำพาสันติ...มาสู่จิตใจเราได้ แล้วสังคมเราแม้อาจเป็นสังคมเล็กๆ...ก็จะเป็นสังคมที่เปี่ยมสุข ร่มเย็นไม่เร่าร้อน...