เรียนคุณอุ้มบุญครับ

คืนวันนี้กลับมองภาพนกตัวเก่า เกิดแรงบันดาลใจ และสุนทรียารมณ์อยากร่วมสนุกต่อยอดจากที่เริ่มไว้ ได้บทกลอน "นกน้อยในดงหนาว" ขออนุญาตนำมาแจมไว้ตรงนี้ด้วยนะครับ นิดเดียวเอง นะนะ

นกน้อยในดงหนาว 

 

นกน้อยหนึ่งบินหลงในดงกว้าง

อยู่ระหว่างไพรพงในดงหนาว

ระหว่างลมเย็นจัดที่พัดพราว

คงถึงคราวโบยบินจนสิ้นแรง

                เหลียวด้านซ้ายหมายตามองหาเพื่อน

หิมะเกลื่อนโปรยปรายไปทุกแห่ง

จึงหม่นเศร้าเขลาขลาดหวาดระแวง

ไม่เห็นแสงสว่างซึ่งจะพึ่งพา

                ไม่มีคอนนอนอุ่นให้หนุนหลับ

ไม่อาจจับคอนที่ซึ่งดีกว่า

เห็นเพียงช่องว่างว่างตรงหางตา

ให้พึ่งพาเกาะอยู่เพียงครู่ยาม

                แดดอ่อนอ่อนลิบไกลก็ไม่อุ่น

หวังอรุณเอาไว้เคยไถ่ถาม

ส่องสำลีสีสดดูงดงาม

แต่ซุกความโหดร้ายใต้ความเย็น

                เมื่อโหยหิวมองหาแหล่งอาหาร

แม้เนิ่นนานเพียงใดยังไม่เห็น

ทั้งปวดข้อเจ็บไข้ไห้ลำเค็ญ

จะแสนเข็ญคับขันถึงวันใด

                ชีวิตคนเปรียบไปยิ่งคล้ายนก

ที่ผินผกทุกวันอย่างหวั่นไหว

แต่ละยุคทุกยากลำบากใจ

ที่หวังไว้คงถึงสักหนึ่งวัน