คำถามนี้ตอบยากครับ เพราะสามารถตอบว่ามีก็ได้ แต่อาจมีผู้เถียงว่าไม่มีก็ได้ เท่าที่พบเห็นหลายโรงเรียนพยายามจะเดินไปสู่จุดนั้น บางส่วนมองเห็นด้วยสายตา หลายแห่งเมื่อดูลึกเข้าไปยังไม่ใช่ โดยธรรมชาติขององค์การมีนานาจิตตัง จึงมีทั้งคนที่สามารถประกาศอิสรภาพให้กับตัวเองในการทำหน้าที่ครู และมีผู้ที่ไม่คิดอะไรว่าไปตามแนวทางที่เขากำหนดให้ ฝ่ายไหนมากก็จะทำให้เห็นแนวโน้มความเป็นไปของโรงเรียนนั้น ๆ ได้ โดยเฉพาะผู้บริหารหากได้ทำตัวเหมือนออกซิเจนที่ช่วยให้ไฟติด แต่ตัวเองต้องไม่ติดไฟก็จะช่วยให้ครูกระตือรือร้นในการทำงาน เคยยกตัวอย่างให้ฟังว่า หากคิดไม่ออกว่าจะกระตุ้นให้ครูทำงานได้อย่างไร ก็ขอเพียงเดินตามอาคารเรียนทุกหลังทุกทุกวัน การเรียนการสอนก็จะดีขึ้น สำหรับอิสรภาพทางความคิดและการกระทำทางวิชาชีพเป็นเรื่องที่ครูเกิดความสำนึกเอง เพราะเนื้อแท้ของวิชาชีพครูต้องรับผิดชอบด้วยตนเอง คนอื่นตรวจสอบเราไม่ได้ เรากำลังสอนหรือไม่สอน คนอื่นไม่มีทางรู้ แม้แต่ผู้เรียน แต่ครูเท่านั้นที่รู้ว่ากำลังสอน หรือให้นักเรียนทำกิจกรรมไปเป็นการฆ่าเวลา