สวัสดีครับครูยุ

        เป็นอย่างไรบ้งครับครูยุสบายดีน่ะครับ  ไม่ได้เข้ามาเยี่ยมเสียนานเลยครับ เพราะตั้งแต่ตุลาคมเป็นต้นมายุ่งหลายเรื่องเลยครับ 

       เห็นถนนแล้วน่ากลัวน่ะครับครูยุ นึกถึงตอนสมัยหนุ่มๆ ทำงานอยู่ที่แม่เมาะจังหวัดลำปาง มีมอไซค์คู่ใจอยู่คัน ยี่ห้อ Honda รุ่น วิบาก MTX  เมื่อทำงานเสร็จ กลางคืนจะไปเที่ยวในเมืองลำปาง ขี่รถจากเหมืองเข้าเมือง ประมาณ 26 กิโลเมตร 

       ขี่ออกจากเหมืองมาได้ประมาณ 6 กิโลเมตร มีการขุดถนนลงไปประมาณเมตรกว่าๆ เพื่อทำทางใหม่และบดอัดถนนใหม่  ในตอนนั้นผมไม่ได้เข้าเมืองเกือบเดือน เลยไม่รู้ว่ามีการทำถนน ขี่รถมอไซค์ความเร็วก็ไม่ต่ำกว่าร้อยเหมือนก้น  พอถึงที่ขุดเค้าเอาดินมากั้นเป็นคันสูงเป็นเมตรเหมือนกัน  และมีทางเบี่ยงให้ไฟหรือสัญญาณต่างๆ ก็ไม่มีแล้วจะรู้ได้ไงว่ามีทางเบี่ยง  ในตอนนั้นผมไม่เห็นทางเบี่ยงผมตัดสินใจขี่ข้ามคันดินเหินขึ้นไปสูงเอาการเหมือนกัน พอลงมายังลงต่ำกว่าระดับถนนอีก มานึกถึงตอนนี้แล้วน่ากลัวจริงๆ  ไม่รู้ว่าตอนนั้นรอดมาได้ไง 

       ตอนเช้าจึงได้รู้ว่าหลังจากที่ผมเกิดอุบัติเหตุไม่ใช่ผมรายเดียว มีบางรายบาดเจ็บสาหัส  เห็นรูปที่ครุยุลงแล้วน่ากลัวจริงๆ ผมว่าธรรมชาติเอาคืนครับ ในไทยก็เริ่มที่จะมีการยุบตัวของดินเป็นหลุมลึก และกว้าง แต่ไม่เท่าเยอรมันครับ 

         สุดท้ายนี้ เนื่องในโอกาสที่ใกล้จะถึงปีใหม่ ผมขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ในสากลโลกจงดลบันดาลให้ครูยุและครอบครัวมีแต่ความสุขความเจริญ อย่าเจ็บ อย่าจน รวย รวย รวย         

           ระลึกถึงเสมอครับ      

           นพคุณ