เล่าได้น่าติดตามมาก จุ๋มอยู่ต.นากระตาม อ.ท่าแซะ

ตอนนั้อายุ 11 ปี ยังเด็กอยู่แต่ก็ยังจำเหตุการณ์ทั้งหมดได้

ตอนนี้ที่บ้านกำลังจะสร้างบ้านใหม่ เลยทำเป็นเพิงพักชั่วคราวอยู่

พ่อไม่เชื่อว่าพายุจะเข้าจริงๆ แต่ก็สั่งให้พวกเราเก็บเสื้อผ้าใส่ถุงพลาสติกใหญ่ๆไว้

และเปิดวิทยุติดตามข่าวตลอดเวลา

ลมเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ ตนไม้ข้างๆเพิงพักเริ่มล้มทีละต้น สองต้น ต้นกล้วย ต้นมกะละกอ ต้นหมาก

และก็เริ่มเป็นไม้ใหญ่ต้นมะพร้าว(ที่บ้านเป็นสวนมะพร้าว)

พ่อจึงบอกให้พวกเราออกจากเพิงพักเพราะมันำลังจะทานแรงลมไม่ไหวแล้ว

ไห้พวกเราพี่น้อง 7 คน พ่อ แม่ รวม 9 คน ไปหลบที่สวนมะพร้าวเล็กที่เพิ่งปลูกได้ไม่นาน

และใช้เสื่อน้ำมันคลุมพวกเราไว้จะได้ไม่เปียกฝน

จุ๋มแอบมองผ่านลอดช่องเสื่อน้ำมันออกมามา เห็นสายลมพัดแรงมากๆ ต้นมะพร้าวที่ใหญ่แล้ว ล้มทีละต้นสองต้น

พวกเรา 9 ชีวิตินั่งคุดคู้เบียดกันอยู่ในเสื่อน้ำมันนานเท่านาน......

จนลมสงบ......จึงลุกออกมา สิ่งที่มองเห็นแทบจำภาพเดิมไม่ได้.....ต้นไม้ใหญ่ล้มระเนระนาดไปหมด

พ่อและพี่ชายช่วยกันเก็บจากที่ปลิวกระจัดกระจายมามุงหลังคาทำเพิงพักให้พวกเราได้นอนกันในคืนนั้น

บ้านเราอยู่ที่ดอนเย็นนั้นแม่หุงข้าวให้กินและต้มปลาที่พ่อหาไว้

จุ๋มยังโชคดีที่คืนนั้นมีผ้าแห้ง มีที่นอน มีข้าวกิน เพราะบ้านอยู่ที่ดอน

แต่คนที่อยู่ที่ลุ่มลำบากมาก ต้องรีบอพยบหนีน้ำกัน........

หลายครอบครัวต้องเศร้าเสียใจที่ต้องสูญเสียทั้งชีวิต และทรัพย์สิน

ขออย่าให้เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นอีกเลย ไม่ว่าที่ไหน แห่งหนใด