กราบนมัสการเจ้าค่ะ

การที่เราอยู่แบบเฉย ไม่ค่อยจะทุกข์ร้อนกับคนรอบข้าง ใครดีก็ดี ใครไม่ดีก็เฉยๆ รับรู้ไว้ว่าเค้าเป็นคนยังงัย ใครว่าใครติก็ไม่ได้โกรธจะมีก็แค่น้อยใจ เสียใจ ฟังเพลง หาบทความให้กำลังใจอ่านสักพักก็หาย แต่ละวันก็ทำหน้าที่ของเราไป ถึงเวลาทำงานก็ทำ ถึงเวลาเรียนก็เรียน ถึงเวลานอนก็นอน อยากสวดมนต์ ฟังเพลง อยากทำรัยก็ทำ ทำแล้วมีความสุข แต่สิ่งที่ทำก็ไม่ได้เบียดเบียนใครน่ะเจ้าค่ะ

แบบนี้เรียกใช้ชีวิตไปวันๆรึเปล่า แบบนี้เรียกประมาทกับชีวิตเกินไปมั๊ย เจ้าค่ะ