เพื่อนและน้ำใจแห่งมิตร

เคยได้ยินครูอาจารย์ท่านสอนไว้ว่า
เดินร่วมทางกันไป แม้เพียงเจ็ดเก้า ก็นับได้ว่าเป็นเพื่อน ผู้ร่วมเป็นความอุ่นใจบนเส้นทาง
กินข้าวด้วยกันเพียง ๑ มื้อ ก็นับว่าเป็นญาติผู้ให้ความคุ้นเคยและไว้วางใจกัน ดังกำลังแบ่งปันปัจจัยเลี้ยงชีวิต
นอนแรมทางกันได้เพียง ๑ ราตรี จะเป็นอื่นใดได้อีก นอกเสียจากเสมือนตนเอง จะทำร้ายหรือจะฝากชีวิตให้กันยามหลับไหล ก็ต้องเชื่อใจและฝากความเป็นไปให้กันอย่างสิ้นเชิง

แต่ขนิดที่สามารถเรียกให้กระชากตัวเองออกจากผีผ้าห่มตอนเช้าตรู่ที่กำลังหนาวและหลับกำลังมันส์ เพื่อไปเลี้ยงกาแฟกันและคุยรอเวลาส่งทางเพื่อเดินทางต่อไปอีกนี่ มันครอบคลุมอาการทั้งหมดนั้นเลย เลยไม่รู้จะเรียกว่าเป็นอะไรดีนะนี่

เอาเป็นว่าคนหนึ่งเป็นผู้โดยสารรถประจำทาง และอีกคนเป็นคนขับมอเตอร์ไซค์กลับบ้านไปก่อนก็แล้วกันเนาะ