เรียน คุณ conductor ที่เคารพ ขออนุญาตแก้ความเข้าใจผิดของท่านหน่อยครับ คือ ผมเองเป็นผู้บริหาร และเป็นผู้บริหารประเภท “แก้ไข” ครับ ไม่คิดแก้แค้นแต่ประการใดคือ เมื่อเห็นสิ่งที่ไม่ดีในการบริหาร เราก็นำสิ่งที่ไม่ดีมาเป็นบทเรียนในการแก้ไขปรับปรุง ทุกวันนี้ผมก็พยายามบริหารในองค์กรเล็กๆของผม (บุคลากร 10 คน)ให้เป็นองค์กรในอุดมคติตามที่เราต้องการครับ และขออนุญาตเสริมว่าเรื่องของการบริหารหน่อยครับ ผมว่าการบริการ เรื่อง “ใจ”ของผู้บริหารเป็นเรื่องสำคัญที่สุดครับ ถ้ามีใจที่เป็นจิตว่าง ก็จะเป็นผู้บริหารที่มีความพร้อม มีวุฒิภาวะ พร้อมที่จะเข้ามาแก้ไขพัฒนา ทำงานเพื่องาน พร้อมที่จะ “ให้” แต่ถ้าเป็นผู้บริหารที่จิตไม่ว่าง คือเป็นจิตที่มีอคติ 4 ผู้บริหารคนนั้นก็จะเข้ามาแก้แค้นครับ และที่สำคัญ ผู้บริหารบางคนมีรอยแผลในใจในที่เรียกว่า “ปมด้อย” ผู้บริหารท่านนั้นก็จะบริหารงานโดยหา “ปมเขื่อง”มาปกปิดปมด้อยของตนเอง ซึ่งก็มีอยู่มาก ผมเองก็มีอคติ 4 ในใจครับ และก็มีปมด้อย แต่ผมฝึกตัวเองครับ ทุกวันนี้ตัวผมเองก็พยายามฝึกเรื่อง “จิตว่าง” อยู่ครับ และยิ่งได้อ่านบทความดีๆของคุณconductor ก็ยิ่งช่วยเสริมเรื่อง “จิตว่าง”ของผมให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น และเรื่อ่งปมด้อยผมก็มีนะครับ แต่ผมยอมรับในปมด้อยและเอาปมด้อยมาเป็นโอกาสในการปรับปรุงตัวเองครับ ผมว่าต้นเหตุปัญหาของการบริหารจริงๆ อยู่ที่อคติ 4 และ ปมด้อยครับ