ขอบคุณค่ะ รศ. เพชรากร หาญพานิชย์

อันที่จริงแล้วสถาบันการศึกษาไม่ว่าในระดับใดต้องมีนโยบายและแสดงบทบาทในการที่จะมีส่วนร่วมในการดูแลรับผิดชอบสิ่งแวดล้อม และโดยเฉพาะสถาบันที่เปิดการสอนในสาขาสิ่งแวดล้อม ก็ยิ่งต้องมีส่วนมากขึ้นเพราะเราต้องปลูกฝังสำนึกความเอาใจใส่และรักสิ่งแวดล้อมในตัวนักศึกษา ตลอดจนต้องมีจิตสาธารณะ จริงใจที่จะช่วยกันเอาใจใส่สวล. ตัว meepole เองและคณะทำงานได้เคยใช้ความพยายามในระดับที่ควรทำตามขั้นตอน ในการเสนอแนวคิดและโครงการบริหารและจัดการขยะในมหาวิทยาลัยและชุมชนรอบมหาวิทยาลัย เมื่อหลายปีที่ผ่านมา แต่ไม่ได้รับความสนใจหรือตอบรับหรือการสนับสนุนใดๆ ทั้งๆที่ได้เสนอปัญหาให้เห็นแล้ว แต่สิ่งที่เป็นการแสดงออกของสถาบันคือการจัดซื้อถังขยะ แล้วก็เขียนไว้ที่ถังว่าสำหรับขยะเปียก-แห้ง สุดท้ายทุกถังก็มีขยะเหมือนกัน ต่อมาจัดซื้ออีกถังขยะที่มีสีแตกต่างแต่ก็ใส่ขยะเหมือนกันอีก ปีล่าสุดจัดซื้อรถขนขยะเพิ่ม

 นี่เป็นโลกจำลองใบเล็กในการแก้ปัญหาของหลายๆหน่วยงานในประเทศ คือแก้ที่ปลายเหตุ และ/หรือเป็นคนละเหตุกับที่ควรจะแก้ ปัญหาที่แท้จริงจึงไม่ถูกแก้ แต่ได้จ่ายงบไปแล้วจ่ายแล้วจ่ายอีก ปัญหาก็ยังเป็นเดิมๆ เรื่องเช่นนี้ meepole ได้นำไปเป็น case study ในการเรียนการสอน เพื่อว่าสักวันหนึ่งเขาออกไปและมีโอกาสเป็นผู้บริหารหรือระดับปฏิบัติการก็ตามจะได้ไม่ทำเช่นนี้อีก ให้ดูเยี่ยง แล้วอย่าเอาแบบอย่าง

 ดังนั้นปัญหาสิ่งแวดล้อมไม่ว่าระดับใหน หากไม่ถูกแก้ด้วยสำนึกจิตสาธารณะที่แท้จริงก็ไม่มีวันแก้ได้ ทั้งๆที่หลายๆปัญหาแก้ไม่ยากเลย