สวัสดีครับอาจารย์

ไม่ได้แวะมาทักทายเสียนานเลย

อ่านบันทึกอาจารย์ด้วยความเพลินเพลินทุกคราวไป

ทำไมผมจึงไม่เจอครูดี ๆ แบบนี้ตอนเรียนชีวฯ ก็ไม่รู้ มิเช่นนั้นคงไใ่ต้องติดศูนย์ทั้งสองเทอมตอน ม.๔ ไม่ได้ติดศูนย์ตอน ม.๕ เพราะเรียนแค่ ม.๔

คร้ังนึงเราให้เด็กนักเรียนท่องตะพึดตะพือ พอมาวันนึงเราก็บอกให้เลิกท่อง หาความพอเหมาะพอดีไม่ได้

ผมคิดอย่างนี้ครับ

ผมว่าการจำอย่างไรเสียก็มีประโยชน์ อย่างน้อยก็มีมากกว่าไม่มีอะไรจะจำ แต่จะยิ่งมีประโยชน์ยิ่งขึ้นจากการจำเลื่อนขั้นไปถึงเข้าใจ

สมัยผมเป็นพระผมท่องปาฏิโมกข์อยู่สามเดือน ท่องได้แล้วก็ลืม ตอนหลังผมใช้วิธีท่องแล้วศึกษาความหมายไปด้วย ทำให้การท่องจำนั้นดีขึ้น ไม่หลง ๆ ลืม ๆ

ความจำที่ปราศจากความเข้าใจอยู่ในใจได้ไม่นานเดี๋ยวก็ลืม แต่จะอยู่ติดแน่นคงทนเมื่อเลื่อนขั้นขึ้นไปถึงความเข้าใจ

แหะ แหะ ไม่ได้ทักทายอาจารย์นานเลยคุยยาวหน่อยครับ...