“ ผมว่า คนที่จะคิดมาก กังวล   น่าจะเป็น หน่อย หรือเป็นผมนะ  พวกที่เป็นโรคเรื้อรัง เนี่ย “

คนที่จะ ทุกข์ ไม่ใช่เพราะ เป็นโรคเรื้อรังหรอกครับ ทุกคน เป็นเพื่อนทุกข์ กันทั้งหมดทั้งสิ้น

เมื่อก่อนได้ยินคำนี้ บ่อย ๆ ตอนบวช ก็ท่อง  " สัตว์ทั้งหลาย ที่เป็น เพื่อน ทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น  " ไม่เข้าใจเลยครับ ทำไม ไม่มีเพื่อนสุข มีแต่เพื่อนทุกข์

( หรือว่า ตอนมีสุข ไม่ต้องมีเพื่อนก็ได้ แต่ ตอนมีทุกข์ เราอยากได้เพื่อนทุกที ( ซึ่งเป็นความคิดของผมตอนนั้น  คงไม่ค่อยถูกตาม ความหมาย นัก  แต่ คนเราก็มักจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ  ))

วันก่อนอ่าน " สุขภาวะองค์รวม แนวพุทธ " หลวงพ่อประยุทธ ปยุตโต

ท่านบอกว่า เรา พัฒนาแต่ วิธีหาความสุข  แต่ไม่พัฒนา ศักยภาพที่จะมีความสุข

เดี๋ยวนี้วิธีหาความสุขของเราพัฒนา ไปมากกว่าเมื่อ 50 ปีก่อน แต่ ไม่เห็นพ้นทุกข์เสียที เพราะเป็นความสุขที่ต้องพึ่งพา  เมื่อไม่ได้ที่ต้องการก็ ทุกข์ เวลาได้ก็สุข เวลาสิ่งที่ได้จากไป ไม่ได้อีก ก็ทุกข์ แล้วเราก็หา วิธี ว่าทำยังไงถึงจะได้มันมาอีก    วน ๆ เวียน ๆ อยู่อย่างนี้  สุข สุข ทุกข์ ทุกข์ ยังไงไม่รู้

ศักยภาพที่จะมีความสุข ได้ด้วยตนเอง ไม่ต้องใช้สิ่งพึ่งพาอื่น ที่ไม่จีรัง  มีหรือไม่มี ก็ยังสุข

ที่เขาไม่เป็นโรคเรื้อรัง ก็ทุกข์ครับ ผมยืนยัน เห็นมาอย่างนั้นจริง ๆ