อ่านรายงานการประชุมของสภามหาวิทยาลัยมหิดลที่อาจารย์กรุณานำมาเผยแพร่เพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้แล้ว สะท้อนภาพที่ดีของบทบาทสภามหาวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยต่อการรับผิดชอบและพัฒนาสังคมผ่านบัณทิตแต่ละรุ่นที่ออกมา หากสภามหาวิทยาลัยและผู้บริหารในอีกหลายๆสถาบันได้เข้าใจถ่องแท้ถึงบทบาทหน้าที่ของตัวเอง ผลักดันฟันเฟืองทุกชิ้นในมหาวิทยาลัยให้ทำหน้าที่ด้วยสำนึกให้การบริหารเป็นไปตามจุดมุ่งหมาย ปรัชญา ปณิธานของมหาวิทยาลัย ที่ได้วางไว้สวยหรูให้ป็นจริง เราก็คงได้outcome บัณฑิตที่มีทั้งคุณภาพและคุณธรรม

แต่ขณะเดียวกันรู้สึกหดหู่ใจและเศร้าใจที่กรรมการสภามหาวิทยาลัยบางแห่งไม่รู้หน้าที่ ไม่ได้แสดงบทบาทที่ควรจะเป็น นอกจากเข้านั่งตามวาระ มีวิสัยทัศน์จำกัด และเกรงใจผู้บริหาร ไม่เกรงใจเงินภาษีแผ่นดิน เป็นความแตกต่างที่ชัดเจน outcome ที่ออกมาในแต่ละปี (ที่มีปริมาณมากมาย) บัณฑิตที่ควรถูกปลูกฝังให้ได้รับสิ่งต่างๆ ทั้งความรู้ ความคิด ความรับผิดชอบ ที่ควรจึงมีน้อย ภูมิต้านทานเมื่ออยู่ในสังคมจึงต่ำ ถูกรุกรานและรับกิเลสต่างๆได้ง่าย จึงเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้การปฏิรูปสังคมเป็นไปได้ยากหรือช้า

ขอบคุณอาจารย์มาก สำหรับข้อความทั้งหมดนี้ และจะนำไปเป็นส่วนหนึ่งของแนวคิดของการทำงานต่อไป