นั่งสมาธิ เจโตสมาถะ กำหนดจิตขุ่นมั่วให้ตกตะกอน สะกดจิตนิ่งเท่าไรตะกอนนั้นจะอยู่แน่นิ่ง แต่ตะกอนก็ยังอยู่ เมื่อไรหลุดจากช่วงเวลานั้นตะกอนจะขุ่นมัวขึ้นมาอีกจะมากจะน้อย สุดแต่ผู้ปฎิบัตินั้นจะสะกดจิตได้เท่าไร

กำหนดรู้คือการสละกิเลสออก ขั้นหยาบ ขั้นกลาง ละเอียด ผงทุลี จนกลายเป็น 0 ถึงขั้นนิพพาน ไม่มีบวกไม่มีลบ

ผิดถูกประการใด อาจารย์ช่วยชี้แนะด้วย ขอบคุณครับ