คนในปัจจุบันมองดูกายของตนเองมาก แต่ดูจิตใจของตนเองน้อย

ส่องกระจกทุกวันก็เห็นแต่ธาตุแต่ขันธ์ แต่ลืมมองไปลึกลงไปอีกสักหน่อยว่า วันนี้เราเป็นใคร เราเกิดมาเพื่ออะไร หรือในเฉพาะสถานการณ์เบื้องหน้า "สังคมนี้สมมติให้เราเป็นใคร...?"

หน้าเราเตือนตนเอง พิจารณาตนเองอยู่เสมอว่า "เราเป็นใคร" เราจะไม่ลืมหน้าที่ของตนเอง

เมื่อเราไม่หลง ไม่ลืมหน้าที่ของตนเอง สภาพของสังคมที่มีการแบ่งคนออกไปตามแต่ละฝ่าย แต่ละหน้าที่นั้นก็จะ "สมดุล" หรือ "สมบูรณ์" ตามโครงสร้างหน้าที่ที่ได้แบ่งกันไว้แล้วนั้น

คนเป็นพ่อก็เป็นพ่อที่ดี เป็นแม่ก็เป็นแม่ที่ดี เป็นลูกก็เป็นลูกที่ดี เป็นครูก็เป็นครูที่ดี เป็นข้าราชการก็เป็นข้าราชการที่ดี เป็นหมอก็เป็นหมอที่ดี เป็นตำรวจก็เป็นตำรวจที่ดี ใครทำหน้าที่อะไร ณ เวลาไหน ก็ทำหน้าที่ของตนเองให้ "ดี..."

เพียงแค่ทุกคนสำนึกรู้ว่าเราเป็นใคร หน้าที่ของเราคืออะไร สังคมนี้ไซร้ย่อม "สมบูรณ์..."