บัณฑิตศึกษา คือ การศึกษาอย่างบัณฑิต

บัณฑิต คือ บุคคลที่กระทำในสิ่งที่ถูกต้อง กระทำในสิ่งที่เหนือกว่าความถูกใจ

เมื่อบัณฑิตไปเรียนหรือทำอะไรตามใจ ก็กลายเป็นมหาบัณฑิตตามใจ กลายเป็นการตามอกตามใจอย่างดุษฎีบัณฑิต

เมื่อคนหนึ่งทำได้ อีกคนหนึ่งก็ทำตาม

บุคคลผู้มีอินทรีย์อ่อน ไม่มีความเชื่อมั่นในตนเอง เมื่อเห็นผู้ที่มีคุณวุฒิสูงกว่า วัยวุฒิสูงกว่าทำก่อน ก็ทำตาม เพราะขาดความเชื่อมั่นในความดีงามของตนเอง

เรื่องนี้จักต้องสำเหนียกระวังตนเองให้จงหนัก

การก้าวเท้าตามบุคคลที่มีชื่อเสียงในสังคมปัจจุบันนั้นจักต้องพินิจ พิจารณาว่าบุคคลนั้นดีด้วยแก่น หรือมีเพียงแค่ "กระพี้"

ปริญญาบัตรเป็นเพียงกระพี้ของต้นไม้ที่ไร้ซึ่งแก่น

เมื่อไม้ไม่มีแก่น ก็ต้องหาอะไรต่ออะไรมาแปะไว้เพื่อ "เรียกราคา"

ปริญญาบัตรเป็นสิ่งที่เรียกราคาได้ในสังคมทุนนิยมที่ลุ่มหลง "วัตถุนิยม"

ฉะนั้น บัณฑิตทั้งหลายควรแล้วหรือที่จะเป็น "พาลชน" คือบุคคลผู้มีจิตใจอ่อน ผ่อนปรนไปตามกระแสสังคมนั้น

การเรียนหนังสือ อย่ามัวแต่พัฒนาหัวสมอง ควรพัฒนาจิตวิญญาณให้นำหน้าหัวสมองที่ก้าวหน้านั้น

ถ้าใช้หัวสมองนำอย่างเดียว สังคมก็บิดเบี้ยวดังเช่นทุกวันนี้

สังคมในปัจจุบันทุกนำด้วยคนที่มี "ปัญญาเฉโก" คือเฉไฉ เถลไถลไปตามกิเลส ตัณหา และกามราคะ

เรียนหนังสือ เขียนหนังสือ สอนหนังสือ ก็เพราะตอบสนองกิเลสและตัณหาของตนเอง

ใช้ตรรกกะที่บิดเบี้ยว เพื่อลดเลี้ยวเสาะแสวงหาผลประโยชน์

บัณฑิตเทียมเขาทำตัวเช่นนั้น เพราะการเดินตามกระแสกิเลสย่อมถูกใจพาลชน

บัณฑิตที่แท้เขาตั้งใจสวนกระแส เพื่อนำตนไปทำในสิ่งที่ถูกต้อง

พึงพัฒนาตัวเองให้เป็นบัณฑิตที่แท้ เพราะทองแท้ย่อมไม่แพ้ไฟ...