น้องคะ พี่เคยมีความทรงจำในวัยเด็กที่ พ่อของพี่เองจะมี โมงยามแห่งการเล่าเรื่อง และให้ลูก ๆ คนเล็ก ๆ (คนที่มีมาคิดย้อนหลังว่าโชคดีมากสุดคือพี่เอง เพราะเป็นลูกสาวที่ไม่ซน ไม่ค่อยเก่งการเล่นจึงชอบอยู่บ้าน)เรียบเรียงจดเป็นจดหมายถึงพี่ ๆ ที่ไปเรียนไกล ๆ ที่เมืองกรุงหรือต่างประเทศ

เรื่องเล่า เรื่องให้เขียน เป็นความรู้ เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย ที่มีค่ายิ่ง

โดยเฉพาะเมื่อมีการเติมความด้วยแม่ ด้วยพี่สาวคนโต และเมื่อมาค้น อ่านทบทวนภายหลัง ระลึกได้ว่า เต็มไปด้วยความรักและผูกพันด้วย...

ทำให้คิดถึงท่านค่ะ 

ขอบคุณบันทึกนี้ของน้องค่ะ

แม้ไม่ถึงกับเป็น wisdom topic แต่คิดว่าเป็นวิธีหนึ่งในการสอนและอบรมลูก ๆ ค่ะ