หนักหนาเพียงใด ในทุกข์ยาก
ความตายพร้อมพราก ทุกย่างก้าว
น้ำทะลักท่วมฟ้า ปลากินดาว
แสนล้านข้าวท้องกลม จมน้ำตาย
กี่ล้านผืนผ้าพับซับน้ำตา
ความทุกข์เวทนา จะเหือดหาย
เทือกสวนเอ๋ยเคยผลิยอด มาวอดวาย
คงถึงคราว ต้องล่ามควายในสภา
สวัสดีค่ะ ดีใจที่ได้อ่านบทกวีแบบนี้ ชอบมากค่ะ ขออนุญาตนำบล็อกนี้เข้าแพลนเน็ต ที่ "อิงจันทร์ ณ บ้านกลอนไฉไล" (หยุดเถอะ...อสุรกายภัยน้ำท่วม)เพื่อการติดตามอ่านได้สะดวกยิ่งขึ้นนะคะ ขอบพระคุณค่ะที่แวะไปเยี่ยมเยียนที่ เรือนไม้ชายทุ่ง หวังว่าคงได้ฟังเพลงดังในอดีตร่วมกันอีก มีความสุขเสมอ ๆ นะคะ
อิงจันทร์