สวัสดีค่ะอาจารย์

*** บันทึกนี้ทำให้ระลึกถึงงานงิ้ว ตอนเด็กๆ จะรอคอยงานนี้มากค่ะ รอน้ำตาลสวยๆ รอหอยทอดเจ้าอร่อย ที่บ้านก็มีอาแปะคนหนึ่งขายข้าวต้ม โจ๊ก ซาลาเปา ชื่ออาแปะหม่องกัง

*** ชาวจีนบนแผ่นดินไทย มีอะไรๆที่เหมือนกัน หลักๆก็คือ ความขยัน อดทน และอดออม ทุกวันนี้ในตู้เย็น ของอาม่ายังมีแก้วน้ำเป็นกระป๋องนมตราหมีอลูมิเนียม แม้เวลาจะเลยผ่านมาเกินกึ่งศตวรรษ

*** แต่การแสดงงิ้วก็มีสิ่งที่เปลี่ยนไป และหายไป คือเด็กๆที่แสดงเป็นทหารยืนถืออาวุธอยู่ข้างๆ เวที (คงไปเรียนหนังสือกันหมด)

*** ชอบอ่านบันทึกของอาจารย์ค่ะ เพราะดิฉันก็มีอาม่าอากงนำเข้า...พูดไทยไม่ค่อยชัดเลยค่ะ