ผมเองก็เป็นครูอัตราจ้างมา 6 ปี แล้ว และได้อ่านข้อความของทุกท่านที่แสดงออกมาอ่านแล้วก็เหมือนกับผม เหมือนกันทั่วประเทศครับ เมื่อก่อนผมทำงานบริษัทมา 8 ปี ก็ได้เรียนรู้และซึมซับกับระบบการทำงานขององค์กรภาคเอกชนมาพอสมควร ปัจจุบันก็มาเป็นครูสอนที่วิทยาลัยอาชีวะแห่งหนึง แรกๆก็ไม่คุ้นเคยแต่หลังๆ จิตวิญญาณของความเป็นครูมีมากขึ้นเป็นลำดับ ผมรู้สึกว่า เด็กที่ผมสอนอยู่เขาเป็นเด็กที่ต้องการความรู้จากเรา เราก็ต้องสอนให้เขา แม้บางครั้งเราจะอยู่ในอารมณ์ใดก็ตาม เรามีหน้าหลักคือบริการความรู้ให้กับพวกเขา บุญกุศลจากความตั้งใจจริงของเรา สักวันหนึ่งจะส่งผลเองครับ คนดีตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้ ทุกอย่างเป็น อนิจจัง ทุกขัง อนัตตาครับ

สุดท้ายผมจะบอกถึงสาเหตุของระบบการเรียนการสอนที่อาชีวะเราไปไม่ถึงไหนบ้างตามประสบการณ์ของผมนะครับ(ที่ประชุมครูทุกครั้งก็ไม่เคยมีโอกาสได้แสดงความคิดเห็นเลย เพราะรู้ตนเองอยู่ในสถานะใด ก็ต้องเจียมตัวครับ)

1. คำอธิบายรายวิชาของกรมบางรายวิชาเก่าเกินไป บางวิชาก็ไม่ตรงตามความต้องการของสภาพเศรษฐกิจในท้องถิ่น

2. เรียนฟี 15 ปี แน่ใจหรือว่าเด็กจะเอาไปอ่าน ประหยัดเงินทางนี้ก็เอาไปจ่ายอย่างอื่น(พ่อแม่รู้หรือปล่าวก็ไม่ทราบ)

3. ยุควัตถุนิยมทุกอย่างหลั่งไหลเข้ามาอย่างรวดเร็ว เด็กไทยใช้งานในทางที่ผิด เพราะไม่มีคนคอยแนะนำ

4. เด็กเองไม่เอาใจใส่ในการเรียน

5. ผู้ปกครองเข้าข้างลูกตัวเองแบบไม่ฟังเหตุผล ผู้ปกครองขอร้องให้ช่วยดูแลเด็ก คืออยู่ที่วิทยาลัยยังดีกว่าสร้างปัญหาเมื่ออยู่ที่บ้าน

6. เด็กสมัยนี้มีความเกรงใจครูน้อยมาก ถ้าไม่ใช่ครูในแผนกหรือครูที่สอนก็ไม่ไหว้หรือทักทาย

7. ความมั่นคงของผู้เป็นครูสอนไม่มี เรามีสิทธิ์โดนกดและให้ออกได้ แล้วอย่างนี้ครูส่วนใหญ่จะเอากำลังใจที่ไหนไปสอน ผลก็ตกอยู่กับเด็กเต็มๆ และเมื่อเด็กจบไป พื้นฐานเขาก็อ่อน สอบที่ไหนก็ไม่ติด หางานทำไม่ได้ สุดท้ายคือตกงาน รัฐบาลเองก็ต้องมาแก้ไขตรงปลายเหตุคืออาจจะต้องใช้งบประมาณเข้ามารองรับในส่วนนี้โดยใช่เหตุ จากนั้นก็ทำวิจัย ทำไปทำมาหนึ่งในหัวข้อเหล่านั้นก็คือครูผู้สอน เขาก็มุ่งมาที่เรา และสร้างกรอบให้เราต้องปรับปรุง พัฒนาเพิ่มขึ้น เพิ่มอะไรอะไรหลายๆอย่างโดยไม่จำเป็นต้องฟังเสียงของเรา ผมคิดว่าเขาก็คงรู้ว่า เขาเป็นสั่งเราให้ทำโน่นทำนี่ แต่ความมั่นคงที่ให้เรามานั้นแทบจะไม่มีอะไรเลย แต่เขาก็ทำเฉย สิ่งที่เขาทำอยู่มันสวนทางกับความเป็นจริงโดยสิ้นเชิง

ผมเองทำงานก็หวังความก้าวหน้าในหน้าที่การงานแต่ตอนนี้ผมไม่หวังแล้วครับ ผมจะตั้งใจทำหน้าที่ของผมให้ดีที่สุด สอนเด็กให้เก่ง รู้จักความรับผิดชอบ การใช้ชีวิตต่อไปในอนาคต

8. มหาวิทยาลัยของรัฐไม่เปิดรับระดับปวส.เรียนแบบ 2 ปีจบ แต่จะมีระบบโอนรายวิชาแทน ดังนั้นเด็กที่จบ ปวส. 2 ปี ก็ไม่แน่ใจว่า ถ้าเข้าเรียนแล้วจะต้องเรียนอีกกี่ปี(บางที่ต้องเรียน 3 ปีจึงจบป.ตรี ก็กลายเป็นว่าเรียน ป.ตรี 5ปี)อย่างนี้ใครจะกล้าเสื่ยง