สวัสดีค่ะ...

สิ่งที่ว่ามา  krugui  เจอมาหลายสิ่งเหมือนกัน สมัยก่อนบรรจุโรงเรียนกันดาร  ต้องขี่รถเครื่องฝ่าทางโคลนไปถึงริมแม่น้ำ  แล้วนำรถลงเรืออีกทีเพื่อข้ามไปอีกฝั่ง  โดยเราต้องนั่งคล่อมอยู่บนรถใช้ขาทั้งสองข้างเหยียบแคมเรือไว้( ว่ายน้ำก็ไม่เป็น ) เมื่อถึงอีกฝั่งหนึ่งยังต้องขี่รถฝ่าทางโคลนไปอีก  กว่าจะถึงโรงเรียนก็สะบักสะบอม  หมู่บ้านก็ไม่มีไฟฟ้าใช้  กลางคืนจุดตะเกียงน้ำมัน  ไปจับตรงไหนมือก็ดำ..

ถ้าเป็นในขณะนั้นก็คิดว่า..เราทำไมถึงลำบากขนาดนี้น้อ ( แม่ไปส่งถึงกับร้องไห้ )

แต่..พอมาคิดขณะปัจจุบัน  มีความรู้สึกว่า  สนุกรักใคร่สามัคคีกันดี  อบอุ่นใจกับบรรยากาศสมัยนั้น  เป็นกำไรชีวิตที่ลืมไม่ลงจริงๆค่ะ