ขอบคุณท่าน ผอ.วัฒนา คุณประดิษฐ์ ค่ะ...

...มีหลายครั้งหลายครา ที่เจตนาของผู้ป่วยถูกละเลย โดยไม่ตั้งใจ ค่ะ...เมื่อวันก่อน มีผู้ป่วยมะเร็งท่อทางเดินน้ำดีระยะสุดท้าย มา รพ ด้วยเรื่องปวดเกร็งที่ท้อง และญาติบอกว่ามีอาการคล้ายชักเกร็งมาจากบ้านแล้วหลายครั้งในวันนั้น...ณ ที่ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล ผู้ป่วยมีอาการชักเกร็งอีก แพทย์จึงให้การรักษาด้วยยาลดอาการชัก แต่ผู้ป่วยหยุดหายใจ ในเวลานั้นญาติถูกกันให้ออกไปนอกบริเวณ ทีมสุขภาพรีบทำการใส่ท่อช่วยหายใจ เพื่อช่วยชีวิตผู้ป่วย...และรับไว้ในโรงพยาบาลเพื่อใช้เครื่องช่วยหายใจ โชคดีที่ผู้ป่วยเริ่มรู้สติขึ้นหลังได้รับการช่วยหายใจได้ 2 วัน...ถอดท่อช่วยหายใจได้...กลับมาอยู่ในสภาพที่อ่อนแรงเหมือนเดิม กินอาหารด้วยตนเองไม่ได้ ใส่สายยางทางจมูกเพื่อให้อาหารและยา หายใจแผ่ว แต่ที่สำคัญ บอกได้ว่าอยากกลับบ้าน...ญาติและทีมสุขภาพยอมที่จะตอบสนองความต้องการในระยะสุดท้ายของผู้ป่วย...ก่อนที่จะนำผู้ป่วยกลับบ้าน ญาติบอกเราว่า...ถ้ารู้ว่าหมอจะใส่ท่อช่วยหายใจให้แม่ตั้งแต่ต้น จะไม่ยอมให้ใส่ เพราะแม่สั่งไว้แล้ว...แต่วันนั้นหมอไม่ถามซักคำ ญาติก็ถูกกันออกไปข้างนอก..แต่ก็ไม่ได้ถือโทษโกรธหมอ เพราะรู้ว่าหมอก็ต้องการช่วยชีวิตคนไข้...

...กรณีปัญหาเช่นนี้ เราคงต้องอาศัยการทบทวนหาแนวทางป้องกันแก้ไขกันต่อไปค่ะ...