คนไทยเรานับถือพุทธศาสนา แต่ไม่รู้หลักปฏิบัติตามหลักคำสอน ส่วนใหญ่รู้แต่หิ้วปินโตไปวัด นั่งหลับตาทำสมาธิ (แต่ไม่รู้ว่าทำสมาธิแล้วเอาไว้แก้ทุกข์ได้อย่างไร)

หลักการสำคัญของการเป็นชาวพุทธคือต้องสามารถนำเอาหลักคำสอนมาปฏิบัติเพื่อกำจัดทุกข์ได้ (โอปนยิโก)

คุณตักบาตรทุกวัน นั่งสมาธิได้ครั้งละ 1-2 ชั่วโมงทุกวัน แต่พอข้างบ้านด่าว่าบ่อยหมาไปขี้หน้าบ้านเขา กับโกรธไม่พอใจ นั่งรถไปทำงานรถติด ถูกแซงปาดหน้า กับหงุดหงิดไม่พอใจตะโกนด่า

ถ้ากลับไปดูความเป็นชาวพุทธที่ตักบาตรทุกวัน นั่งสมาธิวันละ 1-2 ทุกวัน แต่กับเรื่องที่ยกตัวอย่างมา เราไม่สามารถนำเอามาใช้ดับทุกข์ได้เลย แสดงว่าอะไร? ฝากให้เราชาวพุทธเอาไปคิดว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น